Cataratas del Iguazu

Eigenlijk direct toen we zo`n kleine twee maanden geleden Argentinië binnen gingen en wij andere reizigers sproken over Argentinië, vroegen ze of we de "Iguazu watervallen", de watervallen op de grens tussen Argentinië, Brazilië (en Paraguay) hadden bezocht of gingen bezoeken. Dit was in eerste instantie niet de bedoeling omdat we via de grens met Chili langzaam naar beneden wilden reizen om via de kust weer naar Buenos Aires zouden reizen vanwaar we naar Madrid zouden vliegen.

Tevens hadden wij dit jaar ook al de watervallen in Zimbabwe, "VictoriaFalls" bezocht die nog groter zijn. Al snel werd dan gezegd dat dit toch echt de moeite waard was en ondanks dat ze misschien kleiner waren dan de" Victoriafalls", ze waren wel de grootste van Zuid Amerika en de breedste van de wereld.

En zoals zo vaak worden plannen bijgesteld waardoor we een weekje eerder aan kwamen in Buenos Aires en dus de nachtbus hebben gepakt om de ca. 1400 km naar de watervallen te overbruggen. We hebben er geen spijt van gehad want deze watervallen zijn inderdaad zeer indrukwekkend.

De Iguazu-watervallen (Spaans Cataratas del Iguazú, Portugees Cataratas do Iguaçu) bestaan uit meer dan 250 grotere en kleinere watervallen over een breedte van ruim 2700 meter zoals al eerder gezegd op de grens van Argentinië en Brazilië. De grens loopt dwars door de kloof "Garganta del Diablo", die gevuld is met waterdamp en het donderend geraas van het water. Op kilometers afstand hoor je het water al denderen en het zicht is werkelijk onvergetelijk.

Het meest indrukwekkende deel is toch wel de zogenaamde "duivelskeel,", een (bijna) cirkelvormige waterval van 80 m hoog. Rondom de waterval bevindt zich een subtropisch regenwoud met meer dan 2700 plantensoorten. De oevers zijn weelderig begroeid met prachtige bloemen en varens. De watervallen maken deel uit van twee nationale parken in zowel Argentinië als Brazilië. Het Argentijnse park werd gecreëerd op 10 januari 1939 en heeft een oppervlakte van 185.262,2 ha. In het park komen dieren voor zoals de reuzenotter, de reuzenmiereneter, de tapir, de jaguar en de kaaiman. Wij hebben helaas alleen maar een kaaiman gezien. Verder wemelt het er van de vlinders en de vogels. Meer dan honderd soorten vlinders in alle kleuren en geuren vliegen er rond en als je eenmaal bij de watervallen bent geweest en het vocht van de watervallen op je handen of kleding heb komen ze bij je zitten.

De watervallen zijn zeer toegankelijk zowel aan de Argentijnse als de Braziliaanse zijde waardoor je erg kort op de watervallen kunt komen en soms bijna boven het punt kunt kijken waar het water naar beneden kletterd. Met name aan de Argentijnse zijde kun je kort op de watervallen komen. De Braziliaanse zijde geeft een meer totaaloverzicht.

Het geheel staat sinds 1986 op de Werelderfgoedlijkst van de UNESCO.

Afgelopen dinsdag hebben we de Argentijnse zijde van de watervallen bezocht en vrijdag de Braziliaanse zijde. Dit betekende dat we voor dit uitstapje nog extra stempels in ons paspoort hebben gekregen want hoe lang of hoe kort je ook naar Brazilië gaat, je moet je paspoort laten stempelen.

De overige dagen hebben we het rustig aan gedaan en het er nog maar even van genomen. Het is hier overigens dik dertig graden en redelijk benauwd waardoor je je toch al niet te veel wil uitsloven.

Zondagmiddag om half vijf zullen we weer in de bus stappen waarna we na een lange busrit maandagmorgen om een uur of half elf aan zullen komen in Buenos Aires waar we dan echt de laatste twee dagen van Argentinië door zullen brengen. Voor woensdag staat de vlucht naar Madrid gepland en we hebben begrepen dat het iets kouder is dan hier in Argentinië waardoor we misschien nog wel genoodzaakt zijn om wat warmere kleding te kopen. Het is uiteraard wel de vraag of we in Buenos Aires aan winterkleding kunnen komen.