Parque National Los Glaciares

We hadden besloten om er afgelopen dinsdag een lange reisdag van te maken, een dag waar we veel afstand wilden overbruggen. Om zes uur werden we zoals gewoonlijk wakker door de eerste zonnestralen en om half zeven hadden we ontbeten en de tent ingepakt. Vanuit "Coletta Olivia" zouden we in een keer doorrijden naar "El Calefate". Dit was ongeveer duizend kilometer rijden. We moesten een hele hoek maken, eerst langs de kust naar beneden en dan rechtsaf naar boven richting de Andes. We reden dan wel over een asfaltweg. We konden er ook voor kiezen om een stukje (200 kilometer) onverhard te pakken, dit zou in afstand veel schelen (ca. 300 kilometer) maar in tijd vrijwel niets. De avond ervoor hadden we besloten om voor de asfaltweg te gaan.

Het eerste gedeelte verliep voorspoedig. We kwamen al snel op het punt aan waar we moesten kiezen om rechtdoor over de langere asfaltweg (ca. vier uur) te rijden of toch rechtsaf over halfverhard pad (ook ca. vier uur) te rijden.

We besloten alsnog dat we over het halfverharde pad gingen want we waren de kustweg, die we al vanaf Buenos Aires volgen een beetje zat en hoopten dat het landschap zou veranderen als we landinwaarts, richting de Andes zouden rijden.

Dat hadden we natuurlijk eerder besloten dan gedaan en na een kilometer of vijf keken we elkaar nog een keertje aan, maar goed, we hadden al weer vijf kilometer gedaan (nog maar hondervijfennegentig). Met een slakkegangetje van zo´n vijftig kilometer per uur (en soms wel zeventig!?!) bleven we maar doorrijden en na vier uur het geklap van stenen onder de auto te hebben gehoord en twee passanten te hebben gezien (geen dorp of huis langs de weg) arriveerden we dan op "een asfaltweg" waar we nog hondervijftig kilometer over mochten rijden om te komen in "El Calafate". "El Calafate" is erg toeristisch en trekt mensen vanaf de gehele wereld aan om zijn beroemde gletsjer "Glaciar Perito Moreno". Hierdoor is alles wat betreft prijzen ook in het kwadraat en waren we dan ook erg blij met de "eigen" auto en de tent zodat we alles een klein beetje onder controle te houden.

Om iets over vijf kwamen we aan in "El Calafate". Net over een bruggetje midden in het dorp langs de rivier lag de camping, de mooiste camping tot nu toe, waar we twee nachten wilden verblijven. Nadat de tent stond en we een snelle warme douche hadden genomen zijn we nog even het dorp in gelopen. ´S avonds hebben we gegeten in het restaurant van de camping, 3 gangen voor 25 Peso (zes euro, dat was dan weer heel goedkoop). Na het eten was het laat genoeg (negen uur) om te gaan slapen, het was overigens ook erg koud geworden. We hadden ons thermo-ondergoed hard nodig!
De volgende dag hebben we wat rond gekeken in het dorp en wat informatie ingewonnen over het gebied. In de middag zijn we met de auto een rondje door de bijzonder mooie omgeving gereden. Bij het toeristen informatiepunt vertelden ze ons die morgen dat je een boottochtje langs drie gletsjers kon maken maar waarschijnlijk hadden ze bij het toeristen informatiepunt al een paar maandjes liggen slapen want de route was al maanden versperd door ijs. Als alternatief boden ze twee andere gletsjers aan waaronder de beroemde "Glacier Perito Moreno". We besloten om dit niet te doen omdat we de volgende dag zelf met de auto naar de gletsjer wilden rijden en een kaartje maar liefst 300 Peso (omgerekend vijfenzeventig euro) per persoon kostte.
Na het ontbijt hebben we de volgende morgen de tent ingepakt en zijn naar "Parque National Los Glaciares" gereden. Nadat we de entree van het park waren gepasseerd was het nog wel een stukje rijden naar de beroemde gletsjer "Glaciar Perito Moreno" maar dat maakte niet uit want de uitzichten waren bijzonder mooi.

Ter plaatse van de gletsjer kon je rondlopen en dan zie je pas echt dat zestig meter ijs erg hoog is. Soms hoorden we gerommel en een enkele keer zag je dat stukken ijs af breken en in het water vallen. Na onze lunch hebben we ter plaatse een boot geregeld om de gletsjer vanaf "laguna Argentino" te bekijken. Na de boottocht van een klein uur met maar drie passagiers aan boord (er was plaats voor misschien wel tweehonderd personen) zijn we weer via "El Calafate" naar "El Chalten" gereden. Wederom was dit een spectaculaire rit en rond een uur of zes vonden we een camping. Bij het oppompen van het luchtbed ging het mis waardoor er een soort kussen onstond in het luchtbed (en deze later lek bleek te zijn waardoor we die nacht een keer of vier het luchtbed hebben moeten oppompen).
Het was erg koud die nacht en doordat het luchtbed leeg liep lagen we regelmatig op de grond. Na een warme douche (hadden we wel nodig) om op te warmen snel ontbeten. Na het ontbijt zijn we begonnen aan de wandeling naar "laguna Torre" waar wederom een gletsjer te bewonderen was. Het eerste gedeelte was stijgen en daarna was het redelijk vlak. Na drie uur wandelen kwamen we aan bij het meer. Na de lunch en enkele foto´s te hebben gemaakt was het weer tijd voor de terugweg. Aan het einde van de middag kwamen we weer aan bij de camping in "El Chalten". Die avond hebben we geprobeerd het luchtbed te plakken. We hebben buiten gekookt en gelukkig konden we binnen eten want het was er wederom erg koud en winderig. Na het eten hebben we nog even zitten kletsen met twee franse meiden die ook zes maanden aan het reizen waren in Zuid Amerika. Die nacht waaide het erg hard en het plakken van het luchtbed was niet succesvol geweest, wederom moesten we meerdere keren pompen.
Maandag stond de wandeling naar "Laguna de los Tres" op de planning. In het begin was het wederom redelijk stijgen, daarna weer redelijk vlak, vergelijkbaar met de dag ervoor. Na drie uur wandelen hebben we geluncht voordat we aan de "grote" klim begonnen. Een dik uur alleen maar stijgen (vierhonderd meter) en toen we dachten dat we er waren moesten we nog een stukje stijgen. Hierna zagen we "laguna de Los Tres". De laguna was bevroren en er lag sneeuw op waardoor er niets te zien was van het blauw/groene meer. De uitzichten waren wel erg mooi uiteraard. Patrick is nog een bult overgegaan en naar een achterliggend meer gelopen, dit meer was niet bevroren. We hadden de gehele wandeling een mooi uitzicht op de berg "Fitz Roy" gehad. Eenmaal boven aangekomen kwam de top van "Fitz Roy" volledig uit de wolken wat een mooi gebaar was na deze zware wandeling. "Fitz Roy" is op zich niet zo verschrikkelijk hoog maar wel erg spits waardoor het een uitdaging is voor vele bergbeklimmers van over heel de wereld. Hierna was het weer tijd om terug te wandelen en na vier uur heen was het ook weer vier uur teruglopen. Onze benen wilden niet meer en onze voeten deden pijn (de bekende blaren) maar om half zeven kwamen we dan uiteindelijk aan in "El Chalten". Nog een klein stukje doorlopen, boodschappen doen en op zoek naar slaapmatjes. Nadat we van beide voorzien waren zijn we naar de camping gelopen en gaan koken. Na de pasta, de afwas zijn we gaan slapen. De matjes waren hard maar we hebben heerlijk geslapen.