Afgelopen maandagmorgen stonden wij om twaalf uur bij het autoverhuurbedrijf waar wij een Chevrolet corsa op konden halen. Die morgen hadden wij al doorgekregen dat er een nieuw neefje/nichtje zou worden geboren en dus verwachten wij ook nog wel een telefoontje. Nadat alle papieren ingevuld waren en nadat geld en sleutel waren overgedragen kregen we een rondleiding in de auto. Nog maar duizend kilometer op de teller en hij ruikt nog helemaal nieuw.
Omdat je in Argentinië regelmatig voor controle aan de kant wordt gezet vroegen we waar de benodigde papieren waren en welke we moesten laten zien als we aangehouden werden. Papieren (groene kaart / eigendomsbewijs en wat andere papieren) lagen in het dashbordkastje. Ze vragen waarschijnlijk alleen om je rijbewijs en de groene kaart. Mochten ze dit niet vertrouwen dan kunnen ze nog om het huurcontract vragen maar verder hebben ze niets nodig. O ja, sommige agenten zijn niet helemaal zuiver en kunnen je om geld vragen was hetgeen wat hij ons nariep!
Nadat wij alles hadden geinstalleerd en de spullen (inclusief de net aangeschafte tent en luchtbed) achterin hadden gegooid konden we vertrekken. Voor wie het nog niet helemaal mee had gekregen, wij hebben een auto voor ongeveer een maand gehuurd en zijn van plan om zuidelijk af te zakken in de richting van Patagonië. Omdat er niet overal goedkope slaapplaatsen zullen zijn willen wij de kosten wat drukken door te gaan kamperen. Daarnaast hebben wij voor een huurauto (in plaats van openbaar vervoer) gekozen om zo maximaal te kunnen gaan en staan waar we willen. Benzine is overigens erg goedkoop in Argentinië, ca vijftig eurocent de liter maar daar komt wel bij dat plaatsen hier hoe verder je af zakt zo´n honderd kilometer uit elkaar liggen.
Het autoverhuurbedrijf zat midden in Buenos Aires. In het reisboek "Lonely planet" stond dat je stalen zenuwen moest hebben om in de stad te rijden en hoewel het natuurlijk allemaal weer wennen was en we waarschijnlijk ook niet de meest gerichte weg uit de stad hebben genomen viel het toch niet tegen. 
Bussen en taxis proberen je van de weg te drukken en bijna alle straten zijn eenrichtingsverkeer maar na ongeveer een half uur zaten we op een snelweg die ons de stad uit leidde. Toen ging de telefoon en moest ik het doen zonder navigator die alleen maar begon te stralen. We waren oom en tante geworden van Thijmen, zoon´tje van Sandra en Ruud en het broertje van Marijn. Vera straalde in de auto en gelukkig hoefden er geen belangrijke afslagen genomen te worden.
Na een uur of vier te hebben gereden kwamen 
we aan bij onze eerste bestemming. Het was weer droog nadat het zeker een half uur lang erg hard had geregend en de zon begon weer te schijnen. Alleen nog even een camping zoeken en dan nog even eten. Na anderhalf uur rond te hebben gedoold op zoek naar "de menige campings", een gesloten camping tegen kwamen hebben we een hostel gepakt. Inmiddels was het ook weer gaan regenen dus we waren er wel klaar mee maar als dit de aankomende tijd ............. De volgende dagen vonden we wel een camping (ondanks dat het hier nog het begin van het seizoen is).
Pategonië is groot en omdat we toch wel een eindje af willen zakken zullen we af en toe grote afstanden moeten rijden. Woensdagmorgen vroeg vertrokken we op tijd om een stuk van zon 
zeshonderdvijftig kilometer af te leggen wat ongeveer een uur of acht in beslag zou nemen dachten wij. Dit klopte, ware het niet dat we na anderhalf uur aangehouden werden (dat dachten we tenminste, de agent stak zijn hand half omhoog). Wij wachten rustig in de auto af totdat de agent de andere eerder aangehouden automobilisten om hun papieren vroeg. Toen wij aan de beurt liepen begon hij te bellen en wij twijfelden, wachten of toch maar doorrijden. Wij besloten te wachten want om nu na een paar dagen al een horde agenten achter je aan te hebben leek ons ook geen goed idee. Patick liep op de agent af en deze schrok ervan dat hij geen Spaans kon en werd verwezen naar een andere agent, die ook geen Engels kon. Het was te begrijpen, rijbewijs, "groene kaart", huurcontract, maar toen vroeg hij om wat anders en wij hadden geen idee waar het over ging. Na ook de verplichte gevarendriehoek en brandblusser te hebben laten gezien miste hij nog wat, maar wat. Op een gegeven moment moest Patick mee naar het "politiebureautje" 
terwijl Vera in de auto bleef wachten. Het duurde ongeveer een half uur voordat de heren erachter kwamen, nadat ze het verhuurbedrijf hadden gebeld, wat ze nodig hadden. Alles werd teruggegeven en Patrick werd naar buiten begeleid. Nog even probeerde ik om erachter te komen wat ze nu misten (voor een volgende keer???) maar al gauw kreeg ik een hand en stak de agent zijn duim omhoog. Wij hopen dat dit de eerste en de laatste keer was en we waren al blij dat ze niet over geld begonnen te zeuren. Een uur later dan verwacht kwamen we op een camping aan waar we twee nachten verbleven.
Op de camping stond nog een andere tweepersoonstent waar vier mannen in sliepen. 
Het waren sportvissers die voor hun plezier in de zee gingen vissen zo begrepen wij maar zij konden geen Engels en wij te weinig Spaans. Donderdagavond kwam een van de vissers langs toen wij een pannetje op BBQ hadden gezet om wat rijst te koken en vroeg ons wat we hadden gedaan. Wij legden met handen en voeten uit dat we naar een zeeleeuwenkolonie waren geweest en papegaain hadden gezien. 
Hij vertelde dat ze vier grote vissen hadden gevangen. Een half uur later kwam een van de vissers ons halen en duwde een van de schoongemaakte vissen in onze handen voor op de BBQ zei hij. Wij namen de vis aan en nadat wij hem hadden geBBQ lieten we hem goed smaken. Als dank boden wij hun een flesje wijn aan.
Vandaag zijn we aangekomen in "Puerto Madryn", de plaats waar we walvissen moeten kunnen zien dus we zijn benieuwd. Morgen gaan we in ieder geval op pad. We zullen hier een paar dagen blijven en dan plannen maken voor de komende tijd.
Afgelopen dinsdag zijn we aangekomen in "Puerto Deseado", wederom aan de kust en waarschijnlijk voor ons de laatste keer in Argentinië als je "Buenos Aires" niet mee telt. We hadden gelezen over een bijzondere pinguin die leeft op "Isla Pinguino" zo´n dertig kilometer uit de kust van "Puerto Deseado". 
wekker wakker. Snel aankleden en een boterham naar binnen werken. De haven lag ongeveer een kilometer van de camping dus dat konden we makkelijk lopen. Om tien over half zes zaten we met zo´n twaalf man en drie bemanningsleden op een grote rubber boot en voeren we de volle zee op. Het was zeer goed weer en erg rustig op zee dus de vooruitzichten waren goed.
Ze kwamen ons een beetje agressief over maar we konden ze benaderen tot zo´n twee meter en ze accepteerden alles. Sommige waren zelfs erg nieuwsgierig wat er allemaal gebeurde. Het zijn echte rockers want als je ze ziet rennen en springen (en de koppen uiteraard) doet het je denken aan een rockconcert. We hebben anderhalf uur tussen deze pinguins zitten genieten voordat we weer verder gingen naar de andere dieren zoals de zuid Amerikaanse zeeleeuw en andere bijzondere vogels maar voor ons was de dag geslaagd.
we weer terug naar het vaste land en werden we onthaald door diverse "Commersonis dolfijnen" waardoor Vera d´r gezicht de rest van de dag bleef stralen. Om half twee in de middag liepen we terug naar de camping met een hele dag aan ervaringen achter de rug.
