Zomer- of toch wintertijd?!?

Inmiddels zijn we al weer een weekje in Argentinië en dat is een groot verschil met de voorgaande landen. Zoals verwacht ligt de levensstandaard in Argentinië een stukje hoger. Dit was vrijwel direct te zien toen we de grens over gingen waar de lemen hutjes verdwenen en er gemetselde gebouwtjes voor terug kwamen.
Volgens de reisboeken moesten we rekening houden met zo´n vier uur grenscontrole. Wij zagen hier natuurlijk een klein beetje tegen op maar goed: "we moesten naar Argentinië". In totaal, het wisselen van Boliviaanse Bolivars naar Argentijnse Pesos, uitstempelen in Bolivia, nieuwe stempels halen in het paspoort voor Argentinië en de politiecheck duurde echter maar een kwartiertje waardoor we dus vroeg in de avond aankwamen in het grensplaatsje "La Quiaca" en hadden we al snel een hotelletje voor de nacht gevonden.
De busreis in Bolivia naar de grens verliep voorspoedig ondanks de (soms slechte) onverharde weg. Het is best een bijzondere ervaring om met een dubbeldeks bus over slechte en soms zeer slechte wegen te rijden. Wij hadden het geluk dat wij de tien uur durende busrit bovenin en helemaal vooraan mochten zitten. We zaten dus boven de chauffeur en een stukje voor de voorwielen waardoor wij af en toe het idee hadden boven het ravijn te bungelen.
Alles ging uiteraard goed, alhoewel we af en toe best wel even moesten slikken als de bus op het randje ging rijden om een vrachtauto te kruisen of te passeren want daar doen ze ook niet mo. Het laatste stuk moesten we in verband met "wegwerkzaamheden" een alternatieve route nemen. Deze omleidingsroute ging maar liefst een keer of tien door, en dus niet over, een rivier. Wij weten waar de route van Parijs-Dakar voor aankomend jaar langs gaat komen.
Bij aankomst in het grensstadje "Villazon" hadden wij besloten de grens over te gaan en te overnachten in Argentinië en de volgende dag door te reizen naar Salta, een van de grotere steden in het noorden van Argentinië. Dus die avond snel bustickets geregeld voor de volgende morgen. Toen we naar buiten liepen werden we terug geroepen om ons nog even te vertellen dat de "zomertijd" (andersom in Argentinië") in ging en dat we er dus een uurtje eerder moesten zijn. Erg vriendelijk van ze om dat nog even door te geven. Voor de zekerheid ook in het hotel nog even nagevraagd en daar zeiden ze ook dat de tijd verzet werd die nacht.
De volgende morgen waren we dus op tijd om te ontbijten echter de bakker deed niet aan zomer- en wintertijd en dus was er geen brood. Gelukkig hadden we de dag er voor nog wel wat brood gehaald voor in de bus dus gingen wij na een kopje thee naar het busstation en waren ruim op tijd aanwezig. Er reed bij aankomst net een bus van de busmaatschappij weg van het station.
Binnen een kwartier zou de bus vertrekken maar wat er ook gebeurde er was en kwam geen bus. Hadden wij hem dan alsnog gemist, was de bus een kwartier te vroeg vertrokken?!? Wij waren overigens niet de enige want ook verschillende Argentijnen stonden op de bus te wachten. Bij navraag bij het busstation werd gezegd dat ook de buschauffeurs niet aan zomer- en wintertijd deden, dus stonden we er een uur te vroeg! Uiteindelijk kwam de bus en zijn we naar Salta afgereisd.
Zelfs nu is het nog onduidelijk want de tijd zoals hij op de weblog wordt aangegeven klopt in werkelijkheid niet, het is hier een uurtje vroeger (of ze doen in heel noordelijk Argentinië niet aan zomer- en wintertijd). Dus op dit moment is het vier uur tijdsverschil in plaats van drie uur.
Verder was het ons opgevallen dat ze hier wel erg laat eten. Avondeten tussen tien en elf uur in de avond is hier heel normaal. Gisteren gingen we om zeven uur naar een restaurant om wat te eten na onze dagexcursie: wijn proeven, erg lekker!.
Bij aankomst was het restaurant op een paar dames na, die zaten te borrelen, geheel leeg. Er liepen ook geen obers rond. Na een minuut of tien werden we opgemerkt en kwamen ze met de kaart aan. Wij vroegen eerst wat drinken en daarna zouden wij wat te eten uitzoeken. Prima idee volgens de ober, want het was volgens hem ook nog wel een beetje vroeg, zei hij lachend!
Om half acht verdwenen ook de dames en zaten wij alleen in het restaurant. Om acht uur gaven wij onze bestelling door. Na drie minuten kwam de ober terug om zich te verontschuldigen: de keuken was nog aan het opstarten en we moesten rekening houden met een uurtje, of dat een probleem was!
De fles wijn (Malbec, de beste wijn voor een Argentijnse steak, volgens de geleerden) werd wel gebracht dus wij wachten geduldig af maar begonnen al vast maar aan de fles. Rond een uur of negen kwam dan eindelijk ons eten, Argentijnse steak. Pas om drie minuten kwamen de eerste gasten (op ons na) binnen, een gezin met een heel klein kindje. Waarschijnlijk moet dit kindje op tijd naar bed?!?
Om een uur of tien gingen wij richting het hotel, er waren toen drie tafels van de naar schatting vijftig tafels bezet. Overigens werd het toen wel erg druk maar dat had dan dan wel te maken met de hoeveelheid personeel, het was zaterdagavond en ze verwachten een volle bak!. Wij hebben nog even zitten kletsen met de engelssprekende ober (overigens zeldzaam) en deze zei over de Argentijnse eetgewoonten: "rare mensen, die zuid Amerikanen".