We zijn er weer ................. (in La Paz)

We weten nu niet of we uiteindelijk blij moeten of niet maar dat heeft de volgende reden.

In het vorige stukje hadden we al verteld dat de vlucht naar Rurrenabaque (jungle) van afgelopen zaterdag geannuleerd was vanwege het slechte weer. We zouden het dus zondag gaan proberen maar toen Patrick afgelopen zondag wakker werd leek het wel of er een oorlog in zijn buik gaande was. Snel besloten wij om de vlucht en de trip te verzetten naar dinsdag. Patrick nam een kuurtje en voelde zich de volgende dag gelukkig al weer een stuk beter.

Dinsdagmorgen bleek dat vanaf zaterdag alle vluchten waren geannuleerd en dat ook de vlucht van dinsdag niet zou vertrekken. Gelukkig hadden we er dus niet te veel mee verspilt maar het was wel jammer dat we niet konden vertrekken. We hadden het echt op de jungle en de Pampas staan. We moesten woensdag maar weer verder kijken. Dat was wel lastig omdat je verder niets kan plannen omdat je iedere morgen moet bellen en klaar moet staan voor een eventuele vlucht. We besloten dan ook om voor vrijdag a.s. de trip naar de zoutvlakten te regelen (eerder was er geen bus) en de vlucht ook nog open te laten (iets annuleren kan altijd).

Woensdagmorgen belde de receptie van het hotel naar het vliegveld en kregen we het bericht dat de vluchten waren hervat. Op het laatste moment gaven ze aan dat wij pas tussen vier en vijf zouden vliegen. Wij waren het hier niet mee eens omdat we al vanaf zaterdag aan het wachten waren. We besloten snel om onze rugzak te pakken en naar het vliegveld af te reizen en de trip naar de zoutvlakten te annuleren.

Om iets over negen kwamen we aan op het vliegveld waar al verschillende mensen zaten te wachten. We liepen direct op de balie af waarna de medewerker zei dat we pas om half vijf zouden vliegen. Wij legden uit dat we het hier niet mee eens waren en na wat gesteggel zou hij proberen om ons eerder op een vlucht te krijgen.

Er was overigens weinig actie te bekennen en na een uurtje besloten we om nog maar eens terug te gaan naar de balie. De medewerker gaf aan dat de eerste vlucht (half zeven) van die morgen teruggekomen was met een technische storing. Er was nu een leeg vliegtuig onderweg naar Rurrenabaque om te kijken of er veilig geland kon worden. Dit vonden wij nog niet zo´n verkeerde actie omdat de landingsbaan onverhard is en het er erg slecht weer is geweest. Wederom gingen wij zitten totdat we op een gegeven moment te horen kregen dat het vliegtuig terug was met passagiers uit Rurrenabaque en dat de passagiers die in de vertrekhal hadden zitten wachten vanaf half zeven vertrokken. Dit was dan het moment dat de vluchten definitief hervat zouden worden.

Wij sloten aan in de rij om in te checken ondanks dat onze vlucht pas veel later zou vertrekken. Voor ons werden mensen uit de rij gezet omdat zij ook een latere vlucht hadden maar wij bleven uiteraard gewoon in de rij staan. Toen was het onze beurt en onze papieren werden direct aan de kant geschoven. We zullen het een klein beetje nuanceren maar Vera werd boos (Patrick overigens ook) omdat we zo aan de kant werden geschoven. Mensen die later hadden geboekt of zelfs die die morgen eerder op het vliegveld een vliegticket hadden gekocht werden voor gelaten maar het mocht niet baten.

Het was ons wel opgevallen dat er al weer veel mensen vertrokken waren na alle vertraging die morgen. Na tien minuten werden we alsnog geroepen en kregen we onze onze "boardingpas". Boos worden helpt dus af en toe wel.

Ondanks dat we nog ruim anderhalf uur moesten wachten op de vlucht hadden we wel het idee dat we die dag nog zouden vliegen (het was inmiddels al twaalf uur en door alle vertraging hadden wij het idee dat onze eigenlijke vlucht (om half vijf) niet meer kon vertrekken). Na een uurtje mochten we dan de vertrekhal in en zagen zelfs het vliegtuig landen en onze rugzak richting het vliegtuig vertrekken.

Het was een heel klein vliegtuigje en wij schatten dat er maar maximaal vijfentwintig personen in konden. Patrick vond het wel leuk om een keertje in een klein vliegtuigje te vliegen in plaats van al die grote machines. De passagiers die er uitkwamen waren duidelijk opgelucht (wij dachten dat dit kwam omdat ze na vier dagen vast te hebben gezeten in Rurrenabaque eindelijk weer in La Paz waren).

Direct daarna kwam er iemand vertellen dat het vliegtuigje een technische storing had en dat we een vertraging hadden van een uur. We zagen dat het vliegtuigje een hangar werd binnengereden.

Enigszins geschrokken doordat het vliegtuigje voor de tweede keer deze dag een technische storing had wachten we rustig af. Na anderhalf uur kwam het vliegtuigje weer naar buiten en konden we instappen. Het was echt een heel klein vliegtuigje en binnen moest je gebukt naar je plaats lopen. Er was ruimte voor maximaal negentien passagiers en twee piloten. Er gingen maar zeventien passagiers naar binnen. Later bleek dat dit te maken had met de ijle lucht (het vliegveld van La Paz ligt op 4000 meter boven zeespiegel). De hoeveelheid personen die ze inclusief bagage mee kunnen nemen wordt afgestemd met de hoogte van het vliegveld. De piloten lachtte en hadden het goed naar hun zin wat ons goede hoop gaf.

Het vliegtuigje sloot de deuren en de propellormotoren werden gestart. We reden naar de startbaan waana de motoren vol gas gingen. We sukkelden een stukje vooruit waarna het vliegtuigje begon te draaien. Vera zei nog: we gaan wel heel schuin over de baan. Dat klopte want het vliegtuigje reed terug naar de hangar waar de motoren weer werden afgezet en de deur weer open ging. De twee jongens achter ons, een Fransman en een Engelsman (beide technici bij Airbus en betrokken bij het ontwerp en de veiligheid van het grootste vliegtuig ter wereld) geinden met ons dat de piloot misschien zijn zonnebril was vergeten. Er komt geen uitleg, maar het was ook niet de bedoeling dat we uit moesten stappen. Een monteur kwam aangerend met sleuteltje elf maar dit paste niet. Hij kwam terug met sleuteltje dertien !?!?!. Na een kwartiertje werd de deur weer gesloten en werden de twee propellormotoren weer gestart.

We reden wederom weer naar de starbaan om ons te positioneren voor de start. Wederom gaan de motoren vol gas en begint het vliegtuigje te rollen. De aanloop is lang, erruuugggggg lang maar uiteindelijk gaat de punt van het vliegtuigje de lucht in.

De twee technici wijzen op het rode lampje dat knipperd op het dashbord van het vliegtuigje maar hebben ook alle vertrouwen in de piloten na de eerdere acties van vandaag. Het vliegtuigje klimt heel langzaam omhoog. Dan maakt het een gecontrolleerde draai naar rechts wat overigens ook niet zo vreemd is omdat we anders richting de Andes zouden vliegen en nooit in de jungle aan zouden komen. Daarna draait het vliegtuigje weer recht waarna het een zeer scherpe en lange, lange bocht naar links maakt. Tevens maakt het vliegtuigje ook flink hoogte. Op een gegeven moment krijgen we het idee dat het vliegtuigje weer richting het vliegveld gaat.

Dan draait het vliegtuigje weer recht en begint het sterk te dalen. Door de voorruit van het vliegtuigje kunnen wij de landingsbaan op zien doemen. Normaal gesproken moet een vliegtuilgje lichtelijk achterover hangen bij een landing en ook onze vrienden, de technici, vinden dit ietwat vreemd. Wij pakken de stoel van onze voorganger goed vast en snoeren onze riem nog eens goed aan. Er is overigens geen paniek of onrust in het vliegtuig en ook de piloten lijken het volledig onder controle te hebben. Net boven de landingsbaan wordt de neus omhoog getrokken en maakt het vliegtuigje een keurig nette en relaxte landing. We zijn allemaal opgelucht als het vliegtuigje richting de hangar gaat.

De piloot vertelt dat er een technische storing is en dat het minimaal een uur gaat duren voordat dit gerepareerd is. Wij stappen uit en lopen naar de vertrekhal, de twee technici maken een praatje met de twee nog steeds opgewekte piloten. Het blijkt dat een van de motoren niet helemaal gezond is. Het rode lampje....... had te maken dat er niet voldoende druk in de cabine was maar dat was weer te wijten aan de motor. Wij hebben overigens niets gemerkt van een onder- of overdruk in de cabine.

Vanuit de vertrekhal zien wij dat de motoren van het vliegtuigje worden getest en dat een motor minder hard draait dan de ander. Het vliegtuigje wordt weer de hangar ingereden maar wat ons meer zorgen begint te baren is het slechte weer dat op ons af komt. Binnen vijf minuten begint het te bliksemen, hagelen en stevig te regenen. Er komt iemand ons vertellen dat we nog een half uurtje moeten wachten waarna er twee passagiers vertrekken die er geen vertrouwen meer in hebben. Op de vraag van Vera of er wordt gevlogen in het donker (het is dat al bijna vijf uur) komt een duidelijk antwoord: NEE!!!

De vlucht(en) voor vandaag wordt(en) uiteindelijk afgelast. Op dat moment staan er nog steeds mensen bij de incheckbalie te wachten. Wij hadden dan het "geluk" dat we vijf minuten hebben mogen vliegen maar wij hebben ook gelijk besloten ons avontuur naar de jungle nu definitief te laten voor wat het is.

Nadat we onze rugzakken hebben opgehaald reizen we wederom naar het hotel waar de medewerkers niet wisten wat ze moeten zeggen of doen. Het hotel blijkt overigens ook nog eens volgeboekt te zijn. Op het moment dat ze dit vertellen komen de technici binnen gelopen met nog een Australische gestrandde passagier. Elders hadden ze ook al geen ruimte meer in een hotel en in alle commotie laat een van hen een camera in de taxi liggen. Het enige wat we kunnen doen is zuur lachen. Het hotel zorgt er overigens voor dat we nog ergens anders kunnen slapen de aankomende nacht.

Vandaag hebben we alles weer moeten annuleren en hebben we weer een bus geregeld (veel veiliger) die ons vrijdag naar de zoutvlakten zal brengen. Hier hebben we iets meer vertrouwen in dat het goed komt.

Bolivia heeft ons helaas nog niet zo veel geboden als waar we van te voren op hadden gehoopt, tenminste als je de paar spannende verhalen niet mee telt!!!