Uyuni

Vrijdagavond om een uur of negen zijn we met de nachtbus vertrokken richting Uyuni. De nacht hebben we redelijk geslapen. De ruiten van de bus waren aan de binnenzijde bevroren dus dat betekende dat het buiten goed koud was. Rond half 8 kwamen we aan. We zijn eerst gaan ontbijten en hebben nog even op een bankje in de zon gezeten voordat we onze kamer in konden. Hier bekeken we hoe de Jeeps werden vol geladen met passagiers en proviant en vertrokken naar de zoutvlaktes.

In de middag zijn we wel drie keer naar het tourbureautje gelopen waar wij onze tour voor de volgende dagen hadden geboekt maar steeds was er niemand aanwezig, uiteindelijk was er dan iemand die ons kon helpen. We werden de volgende dag om 10 uur verwacht. In het vroeg van de avond zijn we gaan eten en daarna naar bed gegaan want ondanks dat we wat hadden geslapen in de nachtbus waren we gaar.
Zondagmorgen nog even snel een douche genomen want het kon wel enkele dagen duren voordat we weer een douche zouden zien. Daarna even ontbeten en rugzakken gepakt. De grote rugzakken hebben we bij het bureautje achtergelaten en alleen de kleine rugzakken hebben we meegenomen. Nog even water halen, de rugzakken bovenop de jeep gegooid en we konden dan werkelijk gaan. De groep bestond uit de chauffeur/gids, een kok, drie Engelse gasten, een Spanjaard en wij natuurlijk. Gelukkig hadden we een Spanjaard die ook Engels kon want de chauffeur/gids en kok spraken geen woord Engels. De Spanjaard werd als tolk gebombadeerd. Eerst gingen we naar een treinenkerkhof net buiten de stad, wij waren hier de dag ervoor ook al geweest.

Daarna reden we naar het dorpje Colchani, een dorpje waar ze zout winnen. Het was zondag dus helaas werden er die dag geen demonstraties gegeven hoe het zout werd gewonnen. Ze hadden wel een zoutmuseum maar dit was eigenlijk meer een winkel.

Hierna zijn we over de zoutvlakte opgereden. Met 100 kilometer per uur reden we over de eindeloze zoutvlakte en kwamen we na een uur aan bij "Incahuasi" (een soort van eiland). Een grote rots midden in de zoutvlakte met daarop cactusen van honderden jaren oud. We hebben hier een korte wandeling gemaakt en daarna stond de lunch klaar. Wij stonden versteld van wat ze allemaal klaar hadden gemaakt (gebraden lama-karbonade, groenten en een soort rijst). Na de lunch hadden we een uurtje om foto´s te maken en te genieten van de zoutvlakte. Je moest wel je zonnebril ophouden en flink zonnebrand smeren want de zon was erg fel.
Vanuit het eiland zijn we doorgereden naar "San Juan", de overnachtingsplaats. Het eerste gedeelte van de rit was verder over de zoutvlakte en daarna over zand (het leek wel een woestijn). Onderweg vele Lama´s en soortgenoten gezien. De kamers van de overnachtingsplaats waren veel luxer dan we hadden verwacht en er waren voldoende dekens tegen de kou. Met de groep zijn we naar een begraafplaats van uit de Incatijd gelopen, hier waren mummies begraven in rotsen.

Om half 8 was het tijd om te eten, eerst soep en daarna pasta en waar we zeker niet op hadden gerekend was dat ze een fles wijn bij het eten serveerden. Om half 10 was iedereen afgedraaid en zijn we dan ook gelijk in slaap gevallen.
Ze hadden gewaarschuwd dat het ´s nachts erg koud zou zijn maar in ons slaapzakje hebben we het niet koud gehad. Na het ontbijt zijn we langs de grens met Chili gereden waar we uitzicht hadden op de vulkaan "Ollague". Daarna zijn we langs diverse meren gereden; "laguna Cañapa, laguna Hedionda".

Bij het eerste meer zagen we de eerste flamingo´s al maar hoe verder we reden hoe meer het er werden. Tijdens het fotograferen waaide Patrick zijn ¨nieuwe¨ hoed (de oude is verloren ergens in Peru) af in het stinkende water.

Bij het meer hadden we een lunch, het waaide hard dus er zat wel wat zand op het eten. Na de lunch zijn we langs nog meer meren gereden "laguna Chiar Khota, laguna Honda, laguna Ramaditas". We hebben een korte stop gemaakt bij "Arbol de Piedra", een aparte rotsformatie. Vanuit "Arbol de Piedra" was het nog een klein stukje rijden naar "laguna Colorado". Dit is het rode meer dat op 4278 meter boven zeespiegel ligt en waar ook het hostal gelegen was. We waren als eerste en dat betekende de beste bedden, met zijn zessen op 1 kamer en geen stromend water. Er lagen ig wel 5 dekens op de bedden dus dat betekende dat het koud zou zijn ´s nachts.

We zijn met de groep naar het uitkijkpunt gelopen om het rode meer te bekijken, ook waren hier weer vele flamingo´s te zien. Het waaide erg hard bij het meer wat de terugweg wel erg zwaar maakte. Na de wandeling stond de thee al weer klaar met heerlijke koekjes. Tot aan het avondeten hadden we tijd voor ons zelf, wat gelezen, dagboek bijwerken en wat uitrusten. Na het avondeten zijn we op tijd naar bed gegaan want de volgende morgen moesten we om 4:30 uur opstaan.
We hadden niet te best geslapen, het was koud in de slaapzak met vijf dekens. Tevens speelde de hoogte ook een rol. Als je in bed omdraaide was je gelijk buiten adem. Om tien over vijf zaten we in de jeep en konden we vertrekken voor de laatste dag van de tour. Vanuit "Laguna Colorada" zijn we naar "Sol de Mañana" gereden. "Sol de Mañana" staat bekend om zijn geisers en hotspring. De stomende geisers kwamen erg mooi uit in het licht van de opkomende zon. Ook zag je de modder bubbelen.

Na een korte stop voor de foto´s zijn we doorgereden naar het meer met de "Aguas termales", de hotspring. Buiten was het erg koud (er lag ijs op het meer) dus hebben we even getwijfeld. Snel de kleren uit en de hotspring in en dat was lekker, errug lekkkuuur, ongeveer dertig graden. De opkomende zon, de stoom van het water, lekker liggen, een perfect plaatje. De eerste tien minuten hadden we het bad voor ons zelf, daarna kwamen er meer toeristen en toen wij het dan ook te druk vonden zijn we eruit gegaan. In een rap tempo hebben we ons omgekleed want het was nu toch wel erg koud, er kwam zelfs een beetje ijs op je natte haren te staan. Het was inmiddels zeven uur en ons ontbijt stond klaar.

Na het ontbijt zijn we naar "laguna Verde" gereden, het groene meer. Het water is groen van het zeer giftige arseen. Het plaatje was erg mooi, de bergen spiegelde in het groene water. Na een half uurtje was het alweer tijd om terug te rijden naar Uyuni. Het was een mooie route met diverse foto stops. Bij de rotspartij "Valle de Rocas" en het stadje "San Cristobal" hadden we een korte pauze. Rond vijf uur kwamen we aan in Uyuni.

Nadat we van iedereen afscheid hadden genomen zijn we nadat we de rugzakken hadden opgehaald naar het hostal gegaan. Aangekomen op onze kamer hebben we eerst een douche genomen zodat we weer fris en fruitig waren want we waren toch wel erg stoffig geworden van de tour. Die vliegjes boven ons hoofd waren er waarschijnlijk niet voor niets. Hierna zijn we na de vermoeiende tour maar door een mooi stukje Bolivia lekker gaan slapen. De volgende morgen zouden we weer de bus pakken naar Potosi waar we nog een aantal dagen zullen verblijven voordat we de grens met Argentinie zullen oversteken.