"Down the world´s dangerous road"

Ja, ja, we hebben het overleefd, "the world´s most dangerous road". Ook wel "death road" genoemd. Het was een mooie mountainbike tocht met een company waarvan de naam al doet vermoeden hoe het parcours eruit ziet ¨Gravity assisted" Mountain Biking (http://www.gravitybolivia.com/). Ofwel downhill, we hebben niet veel hoeven te trappen.
Het is woensdagmorgen als wij het mountainbike bureautje binnen lopen. Nu zijn we geen mountainbikers en mountainbiken is niet direct het eerste wat je in Bolivia zou verwachten. Wij hadden iets gehoord en gelezen van mountainbiken op de gevaarlijkste weg ter wereld en op de een of andere manier had dit onze aandacht getrokken. Na een uitgebreide uitleg waarin duidelijk werd uiteengezet hoe je dit op een "verantwoorde manier" kon doen keken wij elkaar aan. Doen........ of toch niet, wat denk jij, nee, jij mag het zeggen, nou vooruit of toch niet?
Voor vrijdagmorgen werden we ingedeeld voor een afdaling met de mountainbike op de gevaarlijkste weg ter wereld! Nadat we alles hadden doorgegeven dat de veiligheid ten goed komt (helm, pak, handschoenen, etc.) liepen we enigszins met knikkende knieën naar buiten.
Maar jullie vragen jullie waarschijnlijk af, waarom deze weg de gevaarlijkste van de wereld is. Nou….. deze naam is ontstaan naar een onderzoek van de inter-amerikaanse development bank, omdat op deze weg de meeste fatale ongelukken per kilometer gebeuren. Ongeveer 26 auto´s per jaar verdwijnen hier in het ravijn, met meer dan 300 doden tot gevolg. En dat is niet zo gek als je bedenkt dat deze weg die 64 kilometer lang is en bestaat uit een 1-baans zandweg, bochtig is en aan de linkerkant ravijnen heeft van 200 tot 600 meter diep. Een andere bijkomstigheid is dat het er vaak erg regenachtig en mistig is.
Tegenwoordig is er overigens een gedeeltelijk nieuwe weg (asfalt), maar dit wil niet zeggen dat de oude weg helemaal niet meer word gebruikt. Ondanks het afgenomen aantal verongelukte voertuigen stond de teller van het aantal doden nog steeds op 43. Nog steeds erg veel en erg triest dus. Dat is jammer, want de weg is behalve de gevaarlijkste, misschien ook wel de mooiste ter wereld. In de 64 km durende afdaling kronkel je via haarspeldbochten naar beneden. Het hoogteverschil is maar liefst 3650 meter (van 4760 meter naar 1100 meter boven zeespiegel).
Vrijdagmorgen om kwart voor acht rijden we met een bus met de mountainbikes op het dak naar het startpunt van de tocht "La Cumbre". Het is er koud en soms een beetje mistig. In de bus was de kleding al uitgereikt waarna wij deze aan konden gaan trekken. Daarna was het de mountainbike passen. Iedereen kreeg persoonlijk uitleg van een van de twee gidsen over hoe de fiets werkt. Met name de hydraulische remmen waren een punt van aandacht, we zouden ze vandaag nog wel eens nodig kunnen hebben.
Dan volgt de algemene uitleg. De uitleg is vrij simpel: er zijn 2 gidsen die ons mee naar beneden nemen, een gids rijdt voorop voor de snelle onder ons en de ander sluit aan achter de langzaamste (ok, wij geven toe, wij zitten niet in de kopgroep maar hadden ook niet de rode lantaarn bij). Hierachter rijdt de bus die het verkeer in de gaten houdt en bijstand kan verlenen (en waar je eventueel in kon stappen als je het even niet zag zitten). Via een walky-talky houdt hij de gidsen op de hoogte van het achteropkomend verkeer.
Tot slot moeten wij de fietsen nog dopen. Een klein flesje sterk spul (ondefineerbaar maar voorzien van 90% alcohol) komt te voorschijn. Een paar druppels op de grond, daarna een paar druppels op de fiets en dan jezelf dopen door een "klein" slokje te nemen. De gezichten spraken boekdelen.
Dan begint de tocht naar beneden. De eerste twintig kilometer zijn asfalt. Echt super, in het begin wisten we niet zeker of we dit tempo aan moesten houden. Iedereen volgt dapper maar af en toe hebben we toch wel zweethandjes en knijpen misschien net iets te snel in de remmen. Om de zoveel tijd nemen we even rust en de adrenaline pompt dan bij iedereen goed rond en de knietjes knikken.
Na ongeveer een half uur te hebben gereden moeten we stoppen voor een drugscontrole. Deze post is opgezet om er voor te zorgen dat drugs niet zo gemakkelijk (in tegenstelling tot vroeger) vervoerd kan worden (overigens mocht je ook niet teveel wc-papier vervoeren maar vraag ons niet waarom). Daarna was het weer een stukje afdalen en moesten wij de "mountainbike belasting" betalen, ieder vierentwintig Bolivianos (tweeënhalve euro). Dit checkpoint lag op 3200 meter boven zeespiegel.
Toen moest er een keuze gemaakt worden. Het volgende stukje ging een klein beetje omhoog (en niet overdreven maar een molshoop was er niets bij) maar doordat je op hoogte fietst is dit super zwaar. Patrick is met drie anderen en de twee gidsen naar boven gefietst. In een half uur heeft zijn hart uren overgewerkt maar het gaf wel een voldaan gevoel. Vera is met de overigen met de bus naar "boven" gereden. Het was uiteraard erg motiverend toen de bus met de overigen al zwaaiend de zwoegers voorbij kwam.
Hierna was het tijd voor een snackpauze, werden de fietsen gecontroleerd en kregen we uitleg over het tweede deel "het onverharde pad". Hier stapte iedereen weer op de fiets, dus ook Vera ging weer op het zadel zitten. Dit is totaal anders rijden en het duurde dan ook even voordat je er een goed gevoel bij had maar toen..... Vreemd genoeg moesten we links (in Bolivia rijden ze rechts) gaan rijden, aan de zijde van de afgrond. Hiervoor waren diverse redenen die juist de veiligheid ten goede kwamen. Ook moesten we rechts van de fiets af stappen zodat we niet het ravijn in konden stappen. Het waren handige tips zullen we maar zeggen. Op een gegeven moment moeten we zelfs onder de waterval "San Juan" door rijden. Hoe verder we naar beneden reden hoe warmer het werd en wij kleding uit gingen trekken. Uiteraard hielden wij onze ter beschikking gestelde beschermende kleding aan. Gelukkig viel het weer erg mee en zijn we dus alleen maar erg bezweet beneden aangekomen en konden we ter plaatse van een opvangcentrum voor wilde dieren (apen, aras, enz.) douchen en zelfs een duik in een zwembad maken.
Het was inmiddels al half drie toen we aan de lunch begonnen. We lieten de late lunch smaken en deden ons tegoed aan een drankje want wij vonden dat we dat wel hadden verdiend.
Gelukkig zijn wij, en onze groep van negen personen heelhuids beneden aangekomen ondanks de drie lekke banden. Een spectaculaire tocht langs diepe ravijnen, door watervallen, beekjes en veel bochtenwerk, echt geweldig!!!.
Sorry papa´s, mama´s en zussen maar we vonden het beter pas achteraf te vertellen dat we downhill gingen mountainbiken. Uiteraard zijn er foto´s gemaakt van de tocht maar dit hebben de gidsen voor ons gedaan omdat wij het veel belangrijker vonden om de handen aan het stuur te houden.
Zaterdag zullen wij met het vliegtuig vertrekken richting "Rurrenabaque" waar we met een boot weer richting "National park Madidi" en de "Pampas" zullen varen om weer een weekje te genieten van natuur en rust (die we misschien ook wel weer nodig hebben na ons mountainbike avontuur).