Onderweg naar Peru

Na drie dagen Cuenca, Ecuador zijn we maandag in de richting van de grens tussen Ecuador en Peru vertrokken. We konden kiezen uit Huaquillas of Macará. Beide plaatsen zijn gelegen aan de grens in Ecuador. Het reisboek gaf aan dat beide plaatsen geen problemen gaven bij het passeren van de grensposten alleen gaven ze bij Huaquillas aan dat je goed op moest passen voor zakkenrollers, etc. waardoor we er niet echt een goed gevoel bij hadden. Het nadeel van Macará was dat het een stuk om was, zeker drie tot vier uur reizen. Na lang wikken en wegen hebben we toch maar besloten om via Macará de grens over te steken. Het kostte ons de gehele maandag om deze plaats te bereiken met de bus. Het openbaar vervoer is prima geregeld in Ecuador (en in Peru nog beter) maar er gaat toch wel wat tijd overheen bij het overstappen en dergelijke.

Gelukkig was er in het eerste hostel plaats zodat we niet lang hoefden te zoeken voor een slaapplaats. De volgende morgen was het weer vroeg op omdat we zo ver als mogelijk Peru in wilden reizen. Onze voorkeur ging uit voor de stad Trujilo omdat deze stad ongeveer in het midden is gelegen tussen de grens en Lima waar we aanstaande donderdag aan moeten komen.

Nadat we in het hotel dollars voor sol (Peruaanse munteenheid) hadden gewisseld vertrokken we met een "taxi" (lees: pick-up truck) naar de grens. De grens, twee kantoortjes met daar tussen een brug van ongeveer honderd meter lengte. Geen scherpe bewaking en geen mensenmassa. Bij het eerste kantoortje werden we vriendelijk begroet met het verzoek even te wachten: de computer moest nog worden opgestart en dit duurde ongeveer tien minuten, formuliertje invullen en de stempel (een print in je paspoort) werd gezet. Klaar, we konden de brug over steken. Te voet liepen we naar de overkant waar we eerst bij een kantoortje de gebruikelijke formulieren in moesten vullen. Regelmatig werd er gebaard dat het niet nodig was om iets in te vullen en er hoefde ook geen handtekening onder het formulier?!? De stempel werd gezet, daarna nog even naar de politie checkpost en we waren in Peru.

Er stonden auto´s klaar om mensen te vervoeren en wij vervoegde ons naar de eerste auto, dit was ook de persoon die ons al ingedeeld had in zijn auto?!? Met zijn zessen gingen we in de auto, drie voorin en drie achterin. In de laadruimte gingen dozen, tassen en treeën met eieren. We hoopten maar dat de auto geen noodstop hoefde te maken want dan wisten we al waar deze eieren zouen belanden. Na een halve kilometer gingen we al aan de kant, er moest getankt worden. Niet zoals in Nederland. Er stond een vat gevuld met benzine waar een emmer in hing. In de auto werd een trechter gehangen en zo werd benzine overgegoten. Ongeveer tien liter maar het kan ook iets meer (of minder) zijn geweest. Ook moesten er nog een paar lege gasflessen achterin de auto die in de stad gewisseld moesten worden. Daarna was het richting de stad Sullana (ongeveer anderhalf uur rijden). De wegen zijn goed in Peru, breed en zonder gaten. Af en toe lag er wel een verkeersdrempel in de weg maar daar hoefde onze chauffeur niet altijd voor te remmen. Wij keken angstig achterom of de eitjes nog wel in de doosjes bleven zitten. Na een half uur moesten we weer stoppen, politiecontrole!!! Er was een touw over de weg gespannen en dat betekende dat we moesten stoppen. De achterklep moest open en de politie agent begon te trekken aan een doos die openscheurde. Niets bijzonders werd aangetroffen waarna zijn collega de doos vakkundig met tape dicht begon te plakken. Nog geen kwartier later, politiecontrole!!!!! Wederom moest de achterklep van de auto open. Dit keer was het de rugzak van Patrick waaraan werd getrokken en gevoeld. De rugzak hoefde er niet uit en dat was misschien ook wel een geluk voor de agent want wat hij niet wist: de vuile onderbroeken zaten bovenin!!!

Na anderhalf uur kwamen we dan aan bij het busstation van Sullana. Het busvervoer is anders geregeld dan in Ecuador. Er zijn diverse lange afstandsbusondernemingen die opereren vanuit hun eigen onderkomen. Deze liggen niet bij elkaar en een busonderneming rijdt maar naar een of twee steden. Dit betekend dat als je over moet stappen, je soms een taxi moet nemen om bij een andere "bushalte" te komen. Dit is enigszins ongemakkelijk. Bij aankomst bleek ook nog eens dat we anderhalf uur moesten wachten op de eerstvolgende bus. Dat was dus balen, vroeg opstaan had dus geen effect gehad.

Uiteindelijk kwamen we om kwart over drie aan in Chiclayo. We waren op de helft en begonnen te twijfelen of we nog wel door zouden reizen omdat het risico bestond dat we dan laat in de avond aan zouden komen. Gelukkig stond er een taxi klaar die ons direct naar de andere bushalte (busonderneming) kon brengen zodat we daar konden beslissen, na het zien van de vertrektijd, of we wel verder wilden reizen. Om drie voor vier werden onze kaartjes geprint voor de bus van vier uur. De tassen werden nog snel voorzien van een label en weg waren we. Dit was dan weer een geluk.

Om zeven uur kwamen we aan in Trujillo en konden we met de taxi naar een hotel worden gebracht. Dit hotel lag midden in de stad. We hadden afgesproken dat als we dinsdag in Trujillo aan zouden komen we woensdag een dagje zouden blijven en donderdag weer verder zouden reizen naar Lima.

Vanmorgen hebben we dan ook maar eens uitgeslapen tot een uur of acht. Daarna was het ontbijten en geld pinnen. Hierna zijn we op zoek gegaan naar een kantoortje dat bustickets voor morgen naar Lima kon regelen zodat we er zeker van waren dat we plek in de bus hadden. De bus bleek al voor meer als de helft vol te zitten toen we onze tickets kochten.

Op de terugweg zijn we beide, dat was voor Vera de eerste keer sinds ons vertrek uit Nederland, naar de kapper geweest. Maar hoe ga je uitleggen aan de kapster die alleen Spaans spreekt dat de dode puntjes geknipt moeten worden. Uiteindelijk is het gelukt hoewel ze af en toe best ongemakkelijk op de stoel zat.

Daarna hebben we nog snel een excursie voor vandaag geboekt naar twee oude complexen die beide met de Inca´s te maken hebben. Dit waren "Huacas del Sol en de la Luna" en Chan Chán". Het was een erg interessante excursie dus dat belooft nog wat te worden in Peru.

Morgen gaan we dus zoals gezegd met de bus naar Lima. Om half negen zullen we vertrekken. De busreis zal ongeveer negen uur in beslag nemen maar als het landschap net zo mooi is als de voorgaande dagen zal deze reis echt niet vervelen. Morgenavond zullen we dan Andre en Ingeborg ontmoeten in Lima waarna we met hun een aantal weken zullen gaan reizen. Wij krijgen via de email de indruk dat ze er erg veel zin in hebben en gelukkig hebben wij er ook nog steeds veel zin in dus dat komt wel goed.