Colca Canyon

Afgelopen zaterdag zijn we in Arequipa aangekomen. De vlucht vanuit Lima had vertraging waardoor we dus nog iets langer moesten wachten op het vliegveld maar uiteindelijk kwamen we dan aan het einde van de middag aan in Arequipa.

Deze stad is niet te vergelijken met Lima en heeft dan ook een veel gezelligere uitstraling. De kern van het stadje bestaat uit vele kerken, koloniale gebouwen en een klooster. Zondag hebben we rondgelopen in het stadje. Op de vroege zondagmorgen was het erg druk op het centrale plein. De onafhankelijkheid van Arequipa / Peru werd gevierd. Dit betekende dat leger, politie, leraren, verpleegsters, scholieren en noem maar op mee liepen in een parade. Hoe strakker men in het gelid liep hoe harder er werd geklapt. Het lijkt erop dat men hierop kikt want jong en oud probeerde zo mooi mogelijk te lopen. Dit zijn wij in Nederland niet gewend maar het was wel leuk om te zien. We hebben uiteraard niet de gehele parade bekeken want dit duurde zeker zo´n twee uur.

Aan het einde van de middag zijn we het klooster gaan bezoeken. Hier wonen nog steeds nonnetjes maar een gedeelte van het klooster is een openbaar museum. Nauwe straatjes met kleine huisjes met van alles en nog wat aan gebruiksvoorwerpen waren hier te vinden. De gebouwen waren in verschillende vrolijke kleuren geschilderd. Het klooster dat eigenlijk een soort van klein dorpje is in de grote stad. De straten kriebelen tussen de gebouwtjes door en zorgen iedere keer weer voor verrassende doorkijkjes. Er zijn dan ook vele foto´s gemaakt en deze keer niet alleen door Patrick. Ook Andre weet het fototoestel goed te gebruiken.

Maandagmorgen werden we om half zeven uur opgehaald om naar het busstation te gaan. De bus vertrok om zeven uur en zou ons die dag brengen naar "Colca Canyon". De busrit zou ongeveer zes uur duren maar binnen een half uurtje uit de stad was het uitzicht schitterend. De busrit heeft ons dus totaal niet verveeld. Via de rotsachtige "Altiplano" en het mooie "Salinass National Park" reden we naar het dorpje Cabanaconde. Onderweg zagen we alpacakuddes (lama´s) grazen aan de polletjes gras. We hebben die dag ook flink wat hoogteverschil overbrugt. Het hoogtste punt was een pas, van maar liefst 4800 meter.

Na het dorpje Chivay was het gedaan met de verharde weg en begon het onverharde avontuur. Aan de rechterzijde hadden we een schitterend uitzicht op de terrassen van de Colca vallei. Deze worden nog volop gebruikt door de lokalen met voornamelijk landbouwdoeleinden. Onderweg stapten de lokalen in en uit de bus om naar hun stukje land te gaan. Het maakt niet uit of ze gereedschap mee moeten nemen of met de volledige dagopbrengst naar huis willen. Alles wordt in de bus gepropt. Bijzonder was toch wel de vrouw die met een lammetje onder haar arm de bus in stapte om zo een half uurtje mee te reizen.

We moesten zelf naar het "hotel" zien te komen maar gelukkig was Cabanaconde maar een klein dorpje en lag het hotel op loopafstand. We werden onthaald door de ober "Eduardo", een ober met een kleine kronkel in zijn hersenen. Deze kerel was zo vrolijk dat je er af en toe moe van werd. Hij probeerde (en dat lukte hem best aardig) iedere gast in zijn eigen taal toe te spreken. Het maakte niet uit of je uit Nederland, India of rusland kwam, hij probeerde het en alles wat hij niet wist noteerde hij in zijn kladblok.

Overdag is de temperatuur in de vallei subtropisch maar ´s-nachts is het er erg koud. De Colca canyon is diep: twee keer zo diep als de "grand Canyon. Het riviertje "de Rio Colca" genaamd stroomt door de vallei, ongeveer 3500 meter boven zeespiegel vanuit het plaatsje Chivay naar Cabanaconde (2200 meter). Cabanaconde zelf ligt op 3287 meter boven zeespiegel en wij hadden besloten om de volgende dag naar het riviertje te lopen maar daarover later meer. Tussen januari en april is het er regentijd en is alles mooi groen. Wij zaten er in de droge periode en dat betekende dat het er erg droog en stoffig was. Dit is ook het tijdstip dat het een stuk kouder is maar alles is net als in Nederland uiteraard betrekkelijk.

Nadat we onze spullen weg hadden gezet op de kamer (een gedeelte hadden we achter gelaten in Arequipa omdat we hier weer terug zouden keren) zijn we een rondje gaan lopen in de omgeving van het dorpje. Het was er in het begin erg warm en stoffig. De uitzichten waren zeer mooi en je kon al goed in de vallei kijken. Tegen een uur of vijf liepen we terug naar het dorpje en merkten dat het al flink begon af te koelen waarna we besloten om de warmte van het hotel op te zoeken. We waren teleurgesteld toen bleek dat het binnen in het hotel nog kouder was dan buiten. Het zou een koude nacht worden. De dames besloten dan ook om lekker warm ondergoed aan te trekken. We besloten om te eten in het hotel omdat er niet zo heel erg veel restaurants te vinden waren. We werden verwelkomd door de (vriendelijke) ober.

Na het eten was het op tijd naar bed, we waren die dag vroeg opgestaan en wilden de volgende dag een lange wandeling gaan maken. Omdat wij niet echt bekend zijn met wandelen in dit soort omgevingen hadden we een gids geregeld die ons zou vergezellen bij de wandeling.

Om negen uur stonden we klaar om de Canyon in te lopen. Het was nog even wachten op het lunchpakketje dat werd verzorgd door het hotel en toen konden we. Zoals gezegd ligt Cabanaconde op 3287 meter boven de zeespiegel en ligt de rivier "de Rio Colca" op zo´n 2200 meter boven zeespiegel. Voor de snelle rekenaars onder ons, een hoogteverschil van een kleine 1100 meter.

Wij begonnen na een half uurtje vlak te hebben gelopen te dalen. Het tempo zat er al flink in. Daana begon de afdaling van ongeveer twee en een half uur naar het riviertje. Regelmatig was het toch even op adem komen en genieten van het uitzicht. Beneden bij het riviertje lag een groene oase waar je kon zwemmen. Ondanks dat we toch stevig daalden over het zand- en rotspad bleef de rivier even groot. Na dik anderhalf uur begonnen bij enkele de knietjes te knikken van de inspanning. Regelmatig kwamen we mensen en (muil)ezels tegen die naar boven klommen. De ezels waren bepakt met goederen of voorzien van een toerist. Ingeborg had het minste controle over de knieeën en ging zo af en toe spontaan zitten maar zei de legandarische woorden: "ik ga nog liever kruipend de berg op dan op een ezel!!!".

We kwamen aan om een uur of twaalf bij de rustplaats. Er was een soort zwembadje gemaakt met enkele hutten, keuken en een winkeltje erom heen waar eventuele wandelaars die meerdere dagen willen wandelen ´s nachts kunnen overnachten. Wij spraken af om om een uur of vier weer terug te lopen naar boven. Nog even stelden wij aan de gids voor om om drie uur te vertrekken (want het was echt een stevige klim) maar de gids zei dat het dan nog te warm was. De vertrektijd werd dus vier uur.

Na de lunch hebben we lekker uitgerust en gezwommen. De gids nodigde Patrick en Andre uit om mee te gaan vissen in de rivier. Met behulp van een net dat hij iedere keer in de rivier gooide ving hij in korte tijd vijf forellen die nog voor vertrek werden klaar gemaakt.

We waren om vier uur uitgerust en hadden de waterkruiken gevuld met water "van goud". Het belangrijkste van klimmen is dat je het rustig aan doet. Voordat we begonnen met de klim vroeg de gids nog een keer of we het zeker wisten dat we geen muilezel wilden huren. Het antwoord was: Neeee, voor ons geen ezel!!! Wij hebben de laatste tijd uiteraard verschillende keren geklommen en weten dus ook dat het zwaar kan zijn. Andre en Ingeborg weten dit uiteraard ook maar hadden de afgelopen maanden uitvoerig getraind (in de Etten Leurse omgeving).

Na tien minuten moest er even gestopt worden om op adem te komen. Niet zo vreemd want je moet uiteraard ook even wennen aan het klimmen maar met volgens de gids nog zo´n drieënhalf uur klimmen voor de boeg kon dit toch wel wat uit gaan lopen. Daarna ging het een hele tijd goed. Een stukje lopen, even rusten en weer verder. We hadden een redelijk tempo en werden zo af en toe eens ingehaald door andere wandelaars of ezels.

Na ongeveer twee uur was het Andre die begon te sputteren en aangaf dat het toch wel enorm tegenviel, zere rug en nek. Laten we zeggen dat we halverwege waren. Dit was geen goed voorteken maar tsja wat doe je, halverwege de berg. Een kwartiertje later zei hij "ik overweeg om een ezel te nemen". Vervelend voor hem maar wij moesten uiteraard toch wel lachen. Op de vraag of er nog een ezel geregeld kon worden had de gids uiteraard ook niet direct een antwoord, het antwoord was misschien ........??? Toch maar doorlopen dan en als we er een tegen komen dan ...... Die ezels kwamen uiteraard niet meer en onderweg vroeg onze gids aan anderen die naar boven liepen of ze een ezel naar beneden wilden sturen.

Ingeborg en Vera liepen rustig door en Patrick en de gids bleven bij Andre. Andre was niet meer te motiveren en elk gespreksonderwerp wat werd aangekaart werd kort daarna afgebroken. Wel vroeg Andre relmatig aan de gids: hoeveel minuten tot aan de top! Als de gids dan bijvoorbeeld zei: nog een uur en Andre dan een kwartiertje later weer vroeg hoe lang het nog was dan was het nog steeds een uurtje. De snelheid was er bij Andre totaal uit. Daar kwam ook nog bij dat we inmiddels aan het klimmen waren in het donker waardoor je ook niet meer precies wist waar je je voeten zette.

Op ongeveer vijftig tot honderd meter onder de top kwamen we Ingeborg en Vera weer tegen die uit zaten te rusten. Na vijf minuten te hebben gerust zagen we in ene keer een lichtje van boven komen. Het bleken twee ezels te zijn die ons tegemoed kwamen lopen. Ondanks dat hij er bijna was was het voor Andre duidelijk: hij moest en zou het laatste stukje op de ezel gaan.

Er waren twee ezels gekomen maar de tweede ezel was niet nodig zei Ingeborg. Na vijf minuten achter de ezel van Andre te hebben aangelopen stapte mevrouw "ik ga nog liever kruipend omhoog dan op een ezel" op de ezel.

De snelheid lag namelijk een stukje hoger toen wij van dat blok aan ons been waren verlost. De gids, Patrick en Vera konden de ezels ook niet volgen en lieten ze dus voor gaan. Ook voor ons was het goed dat er een einde aan de klim kwam en wij waren dan ook blij dat we uiteindelijk weer bij het hotel aankwamen om half acht. Uiteindelijk hadden we er nog niet veel langer over gedaan.

Na het eerste glaasje bier kreeg Andre weer een beetje praatjes en begon hij zich al een beetje zorgen te maken over het aankomende berichtje op de Weblog. Na drie biertjes realiseerde hij zich dat dit toch zou gebeuren en legde hij zich erbij neer. Helaas zijn er geen foto´s van het stelletje op de ezel omdat het te donker was en wij niet wilden flitsen waardoor de muilezels er met beide berijders vandoor zouden gaan (had overigens een leuk vervolg geweest).

Al met al, het was een schitterende wandeling waar we met zijn allen van hebben genoten en we zullen er ook niet omheen draaien: het was zeker ook een hele zware wandeling!!!