8 op de schaal van Richter

Na de georganiseerde reis met Andre en Ingeborg hadden we nog een klein weekje over om ons eigen plan te trekken in Peru. Wij hadden besloten om richting Nasca te reizen, dit is ongeveer zes uur met de bus vanuit Lima waar wij weer verder zullen gaan richting Bolivia. Andre en Ingeborg reizen daarna weer terug naar Lima.

Vanuit Lima hadden we de bus geregeld naar het stadje Pisco. Pisco ligt in een mooie natuurlijke omgeving. Met name de kuststrook is bijzonder. Er ligt een groot natuurpark langs de kust en enkele eilandjes die te bezoeken zijn. Na het avontuur op het meer van Titicaca hadden we besloten om geen boot meer te nemen en ons zouden richten op het natuurpark langs de kuststrook.

Pisco is vorig jaar augustus getroffen door een grote aardbeving en hiervan waren de gevolgen nog zeer duidelijk zichtbaar. De volgende berichten stonden toendertijd in de krant:

Peruaanse stad Pisco zwaar getroffen door een aardbeving

17 augustus 2007 - Bij de zware beving, die een kracht had van 8,0 op de schaal van Richter, is met name de stad Pisco zwaar getroffen. De 55.000 inwoners tellende stad werd voor 70% verwoest.
De beving vond plaats in de Stille Oceaan, vlak voor de kust van Peru en trof met name de regio Ica, met daarin de stad Pisco gelegen. Alleen al in deze regio raakten meer dan 80.000 het dak boven hun hoofd kwijt. In totaal kwamen er meer dan 500 mensen om het leven en raakten er duizenden mensen gewond door de zeebeving. Ook naschokken zorgden nog voor slachtoffers. De meeste slachtoffers konden niet meer onder het puin vandaan gehaald worden.De beving veroorzaakte ook verwoestingen aan onder andere toeristische trekpleisters. In het Nationaal park Paracas werd de bekendste rots, de Kathedraal, volledig verwoest. Ook een aantal archeologische vondsten raakten onherstelbaar beschadigd.

We hebben uiteraard mensen ter plaatse gesproken en deze spreken over een dodental van meer dan 600 doden. Een kerk waar mensen een dienst aan het bijwonen waren is totaal weggevaagd. Hier zouden al zeker een kleine 200 mensen om het leven zijn gekomen. Het was dus heel bizar om hier rond te lopen en iets wat denk ik toch nog wel een hele tijd in ons geheugen gegrift blijft staan. Ondanks dat je kunt zien dat de mensen druk bezig zijn met het herbouwen van de stad is het nog steeds een grote puinhoop met grote kale stukken. Het hostel waar wij verbleven had ook schade opgelopen maar is wel blijven staan. Rondom het hostel was alles ingestort. Er stond zelfs een kruis van iemand die overleden was midden op de kale vlakte.

Nu kun je zeggen: wat ga je er zoeken want we hadden van te voren al gehoord over de aardbeving. Uiteraard wisten wij niet wat we zagen en we hadden dit ook niet verwacht maar aan de andere kant help je de bevolking ook weer door er naar toe te gaan en geld uitgeeft. We zijn dus een dag naar het natuurpark "Paracas" geweest, eigenlijk niet meer als een soort woestijn langs de kust. Het was niet alleen zand maar ook rotsen met allerlei mooie kleuren. Verder waren er veel vogels langs de kust te zien waaronder gieren. Door de aarbeving waren er grote kloven in de rotsen onstaan en was de bekende "Kathadraal" inderdaad vernield. Tussen de middag hebben we in een heel eenvoudig visrestaurantje gegeten en genoten van het uitzicht. Tot slot zagen we nog een zeeleeuw zwemmen.

Vanuit Pisco hebben we transport geregeld naar het einddoel "Nasca". Onderweg zouden we nog de stad Ica aandoen en hebben we nog wat dingen bezocht als een wijn / pisco-boerderij (pisco-sour is een heel populair drankje hier). Om half elf in de morgen waren we al van alles aan het proeven en ondanks dat het vroeg was smaakte het goed. Daarna zijn we naar een museum en de stad gereden waar we wat rond hebben gekeken.

De lunch hebben we genoten bij een oase midden in de woestijn (hier waren overigens alleen maar zandduinen en geen rotsen). Rond de oase waren wat hotelletjes en restaurantjes gebouwd. De zandduinen trokken en met een buggy kon je een stuk mee rijden. Het parijs-dakar gehalte was groot en we doken dan ook regelmatig bijna rechtstandig naar beneden over de duinen. Er was ook nog de mogelijkheid om op een "sandboard" van de duinen af te zeilen maar dit hebben we toch maar gelaten. De duinen waren echt hoog en steil en wij vinden het zonde om onze wereldreis af te moeten breken vanwege een gebroken been. Die avond zijn we met de bus naar Nasca gereden. Het gekke is dat de steden Ica en Nasca veel minder hebben geleden onder de aarbeving.

Gisterenmorgen zouden we met een klein vliegtuigje (Cesna) over de wereldberoemde "Nasca-lines" vlegen. Ondanks dat we afgelopen jaar natuurlijk al heel wat mijlen in een vliegtuig hebben gevlogen is dit toch wel wat anders. Het vliegtuigje (vijf personen plus piloot) gaat lager en hobbeld en schut door het luchtruim. Na ongeveer een uurtje op het vliegveld te hebben gewacht werden we dan eindelijk geroepen en konden we na de veiligheidscheck (beide hadden ons zakmes bij) dan naar het vliegtuigje.

De motor werd gestart en je kon elkaar gelijk al niet meer verstaan. Alles is klein in het vliegtuigje en je zit kort op elkaar maar toen we eenmaal in de lucht waren ging het allemaal heel relaxt. Uiteraard zak je af en toe wel een en dan voel je je maag maar het uitzicht maakte alles goed. Op een gegeven moment kregen we de indruk dat we rechts moesten kijken: "de walvis". Het eerste teken was nog lastig te vinden in het landschap maar toen we eenmaal wisten waar we naar moesten kijken waren de afbeeldingen duidelijk in het landschap te zien. Overigens zijn er veel meer tekeningen en lijnpatronen waar te nemen. Daarna gooide de piloot het roer om om ook de andere kant van de tekening te bekijken. Daarna vlogen we weer naar de volgende tekening. In totaal konden we zo´n vijftien tekeningen zien. De vlucht duurde een kleine drie kwartier waarna het vliegtuigje weer veilig aan de grond werd gezet. Er zijn heel wat foto´s geschoten maar we zijn er ook achtergekomen dat dit nog niet mee valt in zo´n schuddend ding en als je de tekening dan eindelijk scherp had gooide de piloot het roer weer om, maar toch!!!

Hierna zijn we nog naar een begraafplaats gereden van voor de Incatijd. Een strook langs de rivier was zo´n zevenhonderd jaar lang gebruikt om mensen te begraven. De mensen werden gemummificeerd, dat wil zeggen: na hun dood werden ze ongeveer drie weken in de zon gezet in een bepaalde houding en daarna werden ze nog enkele dagen in de buurt van een vuurtje gezet. Om er dan voor te zorgen dat de mensen droog bleven werden ze omwikkeld in katoen wat hier veel werd verbouwd (en nog steeds). Daarna werd er een soort kelder gemaakt waar de mummies in werden gezet met hun gezicht richting de zonsopgang. Daarnaast werden vaak waardevolle materialen als potten, sieraden en voedsel mee in de kelders begraven voor de weg naar het hiernamaals. De grafkelders liggen een stuk hoger dan de rivier en omdat het per jaar maar maximaal drie uur regend kan vocht weinig schade aan de mummies toebrengen. Daarnaast werden de mummies ook nog eens op een hoop katoen gezet om het vocht er uit te houden.

Later waren het schatgravers die de mummies weer op gingen graven voor van alles en nog (voornamelijk potten, textielen en sieraden) waardoor je nu over de gehele strook botten kunt vinden. Toch zijn er ook nog (en best veel) mummies gevonden. Deze graven hebben ze nu geopend voor de toeristen en dat is best vreemd om te zien. Dat dit dan ook weer niet zo goed is voor de mummies zijn ze ook weer achtergekomen want na tien jaar weersinvloeden op de mummies is goed te zien dat deze aangetast worden.

Inmiddels zijn de bustickets gekocht. Wij zullen morgenmiddag de bus pakken naar La Paz, een stad in Bolivia. De busreis zal maar liefst twintig uur duren maar we hebben dan ook maar gekozen voor een luxe bus zodat we toch nog wat kunnen slapen. Andre en Ingeborg hebben een busticket gekocht voor Lima waar ze overmorgen het vliegtuig weer zullen pakken naar Nederland. Voor hun is het avontuur dus bijna afgelopen en voor ons start er weer een.