Cotopaxi & cloud forest

De busreis naar de Cotopaxi is zonder problemen verlopen. We moesten uitstappen bij het "National Park Cotopaxi" maar niet naar binnen gaan. Een onverhard pad schuin tegenover de ingang bracht ons bij onze verblijfplaats voor de komende drie dagen. Ongeveer anderhalve kilometer van de weg lag een soort van oude boerderij die was omgebouwd tot hotel. De kamers waren allen voorzien van een open haardje. Dit bleek ook wel erg belangrijk te zijn want het was er ´s nachts zeer koud. De eerste middag hebben we lekker wat gerelaxd en een kort wandelingetje gemaakt in de omgeving.

Zaterdagmorgen stond onze lunchbox (veel te veel) al klaar voor ons. We zouden die dag zonder gids richting de berg "Santa Cruz" lopen, een wandeling van ongeveer zes uur. De poort uit en dan naar rechts en maar blijven lopen zo begrepen we. De route liep over een onverhard pad en slingerde door het landschap heen. Meter voor meter waren we ook aan het klimmen en dat begonnen we dan op een gegeven moment ook te voelen. Ook voelden we ons nog steeds niet helemaal fit, koutje / grieperig. Na dik drie uur te hebben gelopen en boven op een berg te zijn aangekomen (we wisten ook niet precies of dit nu "Santa Cruz" was) hebben we heerlijk in het zonnetje zitten lunchen. We keken uit over een dal en we konden zien dat we een ronde konden lopen maar omdat we geen kaart of iets dergelijks bij ons hadden hebben we maar besloten om de zelfde weg weer terug te lopen. Het was een mooie wandeling.

Zondagmorgen zouden we om acht uur vertrekken in de richting van de Cotopaxi, de op twee na hoogste actieve vulkaan in Ecuador. We hadden bij het hotel vervoer en een chauffeur / gids geregeld. De route richting de Cotopaxi was adembenemend. Eerst reden we nog door wat dennenbossen maar al snel verdwenen deze voor een kale vlakte waar de vulkaan bovenuit stak. We hadden erg veel geluk want in tegenstelling tot de voorgaande dagen was het niet echt bewolkt. Alleen rond de top hingen wolken maar de sneeuw op de top was goed te zien. Het duurde zeker anderhalf uur voordat we op een parkeerplaats op z´n 4500 meter boven zeespiegel kwamen.

Hier lieten we de auto achter om naar "basecamp" te klimmen. Basecamp wordt door de echte klimmers gebruikt als overnachtingsplaats om midden in de nacht te starten met de klim naar de top op z´n 5800 meter. Hiervoor moet je speciaal uitgerust zijn omdat je over sneeuw en ijs moet klimmen. Wij vonden "basecamp" prima, dit ligt toch al op 4800 meter. De 300 meter moesten we steil naar boven klimmen door mul zand, wat het nog een extra zwaar maakt. Ook wordt ademen steeds moeilijker op deze hoogte. Wij waren dan ook blij dat we boven aan waren gekomen (we snappen nog steeds niet waarom we dit aan de andere kant ook zo leuk vinden). Na ongeveer een half uurtje boven te zijn geweest en ons lunchpakketje te hebben aangebroken zijn we weer naar beneden gelopen.

Aangekomen bij de auto zijn we naar een meertje gereden waar we nog een uurtje hebben rondgelopen. Daarna was het weer tijd om terug te gaan naar het hotel.

Maandag zijn we weer doorgereden naar het plaatje Latacunga. Een typisch Ecuadoriaans stadje met nog oude koloniale gebouwen. Wij hebben deze dag voornamelijk wat rond gelopen in de stad en wat rond gekeken.

Dinsdagmorgen hebben we de lokale bus weer gepakt naar Quito waar we nog twee nachten zouden verblijven. De eerste dag stond vooral in het teken van de huishoudelijke en noodzakelijke dingen zoals de was. Ook hebben we een nieuwe digitale camera gekocht want we vinden het toch wel belangrijk om met zijn tweeën foto´s te kunnen maken. Het voordeel van deze camera is dat hij ook nog eens onder water kan en dat is dan misschien wel weer makkelijk tijdens onze reis naar de Galapagos eilanden. Ook hebben we nog een excursie geboekt voor woensdag.

Voor woensdag hadden we dus een dagexcursie geregeld naar het "Cloud forest". Om acht uur moesten we ons melden bij het bureautje waar we werden opgehaald door onze gids, Wilson. Wilson zag eruit als een grote stoere vent maar toen we eenmaal in het forest aankwamen kwam de ware aard van het beestje naar voren. Hij genoot met volle teugen van orchideeën, vlinders en kolibri´s.
Het was zo´n twee uur rijden naar het forest maar Wilson nam er echt de tijd voor en stopte als hij onderweg wat interessants zag. Vlakbij het forest wist hij een cafeetje waar we een bakje koffie en thee konden drinken. Hier hadden ze voor de kolibri´s voederbakjes met suikerwater gehangen. Het wemelde er van de verschillende kolibri´s en ze waren zeker niet cameraschuw. We hadden hier al uren kunnen blijven zitten om dit spectakel gade te slaan maar er was nog meer om te zien. Zo reden we naar een gedeelte waar we verschillende planten konden bekijken. Naast orchideeën waren er bromelia´s en verschillende soorten bananenbomen/planten te zien. Een heel bijzondere bananenboom was toch wel de boom met rode bananen.
Daarna was het tijd om naar een stuk te gaan waar de vlinders centraal stonden. Er was een hoek afgezet waar verschillende vlinders bekeken konden worden. Vooraf kon je het leven van rups naar vlinder volgen. Met name de rupsen en cocons hadden bijzondere kleuren en vormen. Dit was overigens niet zo vreemd nadat we later de vlinders zagen. Alle kleuren, grootte en vormen waren aanwezig.
Tot slot reden we naar een heuvel waar we door de toppen van het forest aan kabels naar beneden zouden glijden. Er waren tien kabels bevestigd in de toppen van de bomen. We zweefden zo´n twee uur over de toppen door het bos en konden ver van ons af kijken. Ook zagen we nog verschillende bijzondere vogels onderweg waaronder een kakatoefamilie met een jonge kakatoe die zijn kop uit zijn hol in een boomstam stak.
Het was inmiddels al drie uur en we hadden nog niet gelucht. Snel naar een dorpje gereden waar we nog getrakteerd werden op een heerlijke soep en een gebakken forel. We hebben het ons goed laten smaken en nadat onze buiken vol zaten was het al weer tijd om naar Quito terug te rijden. Al met al een zeer geslaagde dag.
Vanavond is het nog even de laatste dingetjes regelen (en dit berichtje op de weblog zetten) zodat we morgen dan echt naar de Galapagos kunnen gaan.