¡Hola!

Inmiddels zitten we al weer een weekje in Panama city en we doen het deze keer rustig aan. We hebben nog wel even gekeken in het begin van de week naar wat activiteiten in Panama zelf maar daar was de tijd net iets te kort voor. Aanstaande maandag zullen we namelijk beginnen aan ons Zuid Amerika avontuur.

De vlucht vanuit Hawaii naar Panama via Los Angeles was zoals we al hadden verwachten erg lang en vermoeiend. Tweemaal moesten we zo´n vijf tot zes uur in de nacht vliegen waarbij je zo´n twee uur van te voren op het vliegveld aanwezig moest zijn.

De eerste vlucht begon al goed met een overboeking van de vluchten en we stonden wederom (hadden we ook al met de eerste vlucht dit jaar gehad) op de reservelijst. De ervaring leerde ons dat we ons hier niet zo druk over hoefde te maken en ongeveer een half uurtje voor vertrek werden onze namen als eerste van een heel rijtje genoemd. Er was nog een plekje in het vliegtuig voor ons met een gangpad er tussen.

De vlucht verliep redelijk voorspoedig en Vera lag al te slapen nog voor we opstegen. Uiteindelijk kwamen we om zes uur in de morgen aan in Los Angeles. Het gedeelte waar wij aankwamen stelde niets voor en er was ook niets te doen. Er was niemand die je te woord kon staan en er waren ook geen duidelijke informatieborden.

We wilden eigenlijk toch wel even een hotelkamer nemen omdat we twintig uur anders op het vliegveld moesten hangen en dat leek ons echt te veel. De ervaring op Delhi airport staat ons nog vers in het geheugen. Uiteindelijk vonden we buiten een beveiligingsagent die ons vertelde dat er een aantal hotels op loopafstand waren en hij begon met het Hilton hotel. Dit is uiteraard de eerste keuze voor backpackers als ons.

Na een kwartiertje lopen kwamen de eerste hotels in zicht. Een verblijf van negen uur (en dus nog niet eens zeven uur) in de morgen tot en met negen uur in de avond kwam uit op een bedrag van dik hondervijftig dollar (honderd euro) en daar kwam dan de belasting nog bij. We konden ook tot zes uur blijven en dan was het maar hondertien dollar. Omdat we toch wel heel erg graag wilden gaan slapen hebben we het toch maar gedaan. Nog net voordat we naar onze kamer gingen zei de dame nog heel vriendelijk dat we tot elf uur konden ontbijten (maar ook dit zat niet in de prijs). Het ontbijt hebben we gemist en we werden rond een uur of twaalf wakker waarna we om de hoek een broodje zijn gaan halen.

Om zes uur zijn we weer terug gegaan naar het vliegveld om daar te wachten op de volgende vlucht die om twee uur ´s-nachts zou vertrekken. Om tien uur konden we inchecken waarna we langs de douane naar de winkeltjes en restaurantjes. Voor de douane was niets te krijgen, nog niet eens een blikje fris (en dat is dan een belangrijk vliegveld in Amerika). We hadden net wat te eten besteld of ze begonnen ook al het restaurantje waar we zaten af te sluiten. We hebben toch maar rustig doorgegeten.

De tweede vlucht verliep gelukkig voorspoedig en we kwamen dan ook aan om half elf Panameese tijd. Nog even een uurtje bij de douane staan (we zagen onze rugzakken ongeveer twintig keer voorbij komen over de band achter de douane) wachten en toen kregen we een stempeltje en konden we door.

We hadden een backpackershotelletje geregeld en dit bleek gewoon een woning te zijn waar een aantal kamers verhuurd werden. Bij aankomst was er niemand thuis maar de onderbuurman kwam aangelopen met een sleutel en liet ons binnen en liet ons de kamer zien. Daarna verdween hij weer en hadden we het huis voor ons alleen. Later die middag kwamen de bewoners thuis en deden net of als we er al weken woonden. De kamer was eenvoudig maar is verder prima. Het lijkt een beetje op een studentenhuis.

Die middag zijn we gelijk gaan zoeken op het internet of en wat er te zien was in Panama city en omgeving. We hadden ons niet zo goed voorbereid voor Panama want het bleek dat er niet overdreven veel te doen is in de stad zelf. Daar buiten is er op zich voldoende te zien maar dan moet je toch al gauw voor zo´n zeven dagen op pad en die tijd hebben we niet.

Toen kwam Vera op het idee om eens te vragen of het mogelijk was om wat Spaanse les te krijgen want dit is voor de aankomende tijd in Zuid Amerika ook geen overbodige luxe. Er wordt wel wat Engels gesproken maar dat is toch wel gebrekkig. De huisbazin begon rond te bellen en aan het einde van de avond had ze "Alberto" die ons wel wat Spaans kon leren. Het was geen leraar maar hij sprak beide talen (Engels en Spaans) en kon ons wel wat verder helpen. Vanaf die dag hebben we iedere dag zo´n twee uur intensieve Spaanse les en het is nog leuk ook. Het valt nog niet mee maar er is een begin gemaakt. Iedere morgen hebben we nu Spaanse les en kunnen dan in de middag iets gaan bezichtigen.

Panama city is met bijna een miljoen inwoners de hoofdstad van Panama, een land in Midden-Amerika. Gesticht door een Spaanse gouverneur genaamd Pedrarias in 1519. Deze eerste bebouwing is geheel vernietigd door de Engelsen en de stad is later weer herbouwd. Panama is de eerste stad aan de kust van de Grote Oceaan gesticht door blanke mensen. Als je terugkijkt in haar geschiedenis en Panama City nu bekijkt, dan is het een stad met dimensies. De ruïnes van de eerste originele stad, die veroverd en vernietigd werden door piraat Captain Henry Morgan. De mooie oude stad Casco Viejo stammend uit de 17e eeuw en de nieuwe moderne zakenstad, ook wel het Monaco van de Americas genoemd, met meer dan 100 buitenlandse banken en wolkenkrabbers. Kortom… Panama City is 3 steden in 1!

De stad is voor de meeste onder ons bekend om het Panama-Kanaal, een 81 km lang kanaal dat de Grote Oceaan met de Atlatische Oceaan verbindt. Dit kanaal was gereed op 15 augustus 1914 en sinds toen zijn er bijna een miljoen schepen door het kanaal gevaren. De eerste aanzet is gemaakt door de Fransen en later hebben de Amerikanen het werk voortgezet. Vanaf dit moment ontwaakte de stad als een centrum van zaken en handel. Panama City strekt zich ruim 19 km uit langs de kust van het Panama-kanaal tot de ruines van de eerste bouw.

Dinsdag hebben we een bezoek gebracht aan het Panamakanaal waar de grote zeeschepen het kanaal op varen. De zeeschepen kunnen niet zomaar het kanaal op varen omdat dit zo´n zesentwintig meter hoger ligt dan de beide oceanen. Hiervoor zijn indrukwekkende "Gatunlocks" aangelegd. Dat zijn grote sluizen waar de schepen 26 meter omhoog of omlaag worden gebracht. Drie sluizen zijn nodig om het hoogteverschil te overbruggen en de schepen worden met behulp van treintjes door de sluizen begeleid. Er liggen twee sluizen naast elkaar, zodat er tegelijkertijd een schip naar boven en een naar beneden kan worden gebracht. Het duurt ongeveer tien minuten per sluis en dus een half uur om vanaf zeeniveau naar het kanaalniveau te komen. Aan de ander zijde is het weer het zelfde verhaal. In totaal duurt de tocht door het kanaal zo´n acht uur.

Per sluis is 197 miljoen liter zoet water nodig (dus voor een schip is dat maal zes). Dit water komt vanuit meren en rivieren in Panama. Het regent in Panama gelukkig heel erg veel in het tropisch regenwoud waardoor de watervoorraad tot nu toe altijd voldoende is geweest. Toch is men er wel bewust van dat men zuinig met zoet water moet omspringen.

Omvaren kost ongeveer een week afhankelijk van de route. De grootste schepen betalen "contant" honderdvijftigduizend dollar om door het kanaal te mogen varen. Toch kunnen zeker niet alle schepen door het kanaal. De breedte van de sluizen is drieëndertig meter en moderne schepen zijn veel breder. Men is dan ook enkele jaren geleden gestart met de aanleg van een breder sluizencomplex (ca vijftig meter breed) waardoor grotere schepen door het kanaal moeten kunnen in de toekomst. Rond 2014 moet het werk worden opgeleverd en tot die tijd zullen de grote schepen dus noodgedwongen om moeten varen. Bij de aanleg van het nieuwe sluizencomplex is erg goed nagedacht met betrekking tot het besparen van zoet water.
Hierna zijn we we naar het oude gedeelte van de stad "San Felipe" gegaan. Dat is een raar mengelmoesje van oude koloniale gebouwen en kerken die deels schitterend opgeknapt zijn en deels helemaal vervallen. Bijzonder was vooral een uitzichtpunt waar je aan de ene kant de skyline zag van het zakendistrict met allemaal wolkenkrabbers en achter ons waren koloniale opgeknapte panden en oude vervallen ruïnes.
Woensdag hadden we een regeldagje op de planning staan. We hadden er eens goed over nagedacht en uiteindelijk toch maar besloten om bij ons bezoek aan Ecuador (volgende week) ook een bezoek te brengen aan de Galapagoseilanden. Aangezien een bezoek aan de Galapagos niet goedkoop is hebben we even afgewacht of het budget het toe liet. Wij gaan jullie nu niet vragen om een bijdrage want we doen het goed volgens onze boekhouder en blijven dus netjes binnen het budget. De tweede reden is dat er altijd boten zijn die nog "last minute" reizen aanbieden en na heel wat mailverkeer hebben we een boot vast liggen. Het is een oud houten zeilschip waar we acht dagen mee gaan varen rond de Galapagoseilanden. Overdag is er tijd om de eilanden, met een volgens de boeken erg mooie flora en fauna te bezoeken en ´s nachts varen we dan weer verder. We hebben er erg veel zin in.

Eerst zullen we maandag naar Quito, de hoofdstad van Ecuador vliegen waar we Harm en Petra (Harm is een oud collega van Patrick) als het goed is zullen ontmoeten en waar we dus even mee bij kunnen kletsen. Daarna hebben we een klein weekje om het noorden van Ecuador te bezoeken waarna we weer teruggaan naar Quito voor onze vlucht naar de Galapagos. Alles past dus netjes in elkaar.

We hebben deze week ook gebruikt om het een en ander bij te werken zoals het digitale dagboek, de weblog, foto`s, etc. Uiteindelijk is het bezoek aan Panama anders uitgevallen dan verwacht en zullen we niet zo veel zien van het land maar we hebben toch wel vele andere dingen geregeld wat uiteraard ook niet verkeerd is.

Verder hebben we ook nog een wat verveldende mededeling (voor ons dan). Ondanks dat het nog heel erg ver weg lijkt zijn we toch al weer dik over de helft van onze wereldreis en moesten we ook weer gaan denken aan de terugvlucht (op het moment dat wij dit typen zien wij een glimlach op de gezichten van onze ouders verschijnen) die nog open stond.

Wij hadden de datum af laten hangen van het budget en zoals eerder vermeld is dit nog steeds positief. Wij hoopten dat we het tot net voor de kerstdagen uit konden zingen en dat lijkt te lukken. Wij hebben dan ook de vluchten vastgelegd. De eerste vlucht van Buenos Aires naar Madrid staat voor zeventien december ´08. We zullen dan nog een paar daagjes in Madrid doorbrengen (om ons Spaans in Europa uit te proberen) om uiteindelijk op zondag eenentwintig december van Madrid naar Amsterdam te vliegen. De verwachte aankomsttijd (dit is waarschijnlijk erg belangrijk voor onze ouders en zussen) is 13:20.

Hasta luego!!