Tokyo

Tokyo is een bijzondere plaats. De stad is erg westers met zijn wolkenkrabbers en zijn goed georganiseerde metrostelsel. Tokyo kent maar liefst dertien verschillende metrolijnen die je naar alle uithoeken van de stad leiden.

Afgelopen vrijdag vlogen wij van Kota Kinabalu (Maleisie). Onder het genot van wat eten en een wijntje (want daar doen ze bij Malaysia airways niet flauw mee, ze blijven gewoon bijschenken) vlogen wij zonder veel problemen in ongeveer vijf en een half uur naar Tokyo (Japan). Bij aankomst op het vliegveld was het een en ander gelukkig ook in het Engels aangegeven dus dat stelde ons gerust. "Immigrations" stond er op een bord en dat betekende dat we weer een stempeltje in ons paspoort mochten gaan halen. Het voordeel voor ons was dat wij de enige niet Japanners in het vliegtuig waren en de douaniers voor de buitenlandse paspoorten dus niets te doen hadden en ons dan ook hartelijk verwelkomden. Als ze je in Japan verwelkomen of begroeten lijkt het er soms op dat ze naar je staan te schreeuwen maar zolang ze erbij blijven lachen en vriendelijk gebaren zal het volgens ons allemaal wel goed zijn. Ook het ophalen van de rugzakken was geen probleem, nog op de roltrap zagen we al een rugzak voorbij komen en na een minuutje volgde de tweede rugzak. Nog heel even werd er gevraagd in gebrekkig Engels wat we kwamen doen in Japan en wanneer we weer naar huis gingen: "naar huis voorlopig nog niet maar over vier dagen vliegen we naar Hawaii" als u het wil weten. Wederom hard begroetend verlieten we daarna het vliegveld om op zoek te gaan naar de trein. Nu hebben we al heel wat vervoersmiddelen tijdens deze wereldreis gehad maar de trein hadden we nog niet gebruikt dus daar was de uitdaging voor ons. Op de internetsite van het hotel stond welke lijn we moesten hebben en na heel even te hebben gezocht vonden wij een balie waar ze kaartjes verkochten voor de "JR-lijn" naar Tokyo. Vijf minuten later zou de balie sluiten dus we hadden geluk. Ze namen de tijd voor ons en legde uit dat het voor buitenlandse toeristen aantrekkelijk was om een soort pas te nemen die je op kunt waarderen. Hiermee kun je in Tokyo gebruik maken van alle openbaar vervoer en aangezien we toch wel wat wilden bekijken leek ons dit wel wat. Het alternatief was dat we iedere keer een kaartje moesten kopen, dit was dus veel beter.

Die middag hadden we nog een fax verstuurd naar het hotel met het verzoek om onze gereserveerde kamer niet weg te geven na tien uur (zoals ze dat aangaven op de internetsite). Rond tien uur kwamen we uit de trein en konden we onze weg gaan zoeken op station "Tokyo". Dit station is zo groot als een klein Nederlands dorp. Het is geen probleem om hier twee tot drie kilometer te lopen. Alles komt hier bij elkaar, treinen, bussen, metro en subway. We moesten precies aan de andere kant van het station zijn en dat was dus nog wel even sjouwen met onze rugzakken en zoekend naar de juiste weg. Uiteindelijk vonden we de uitgang en zagen we vrijwel gelijk het hotel. Gelukkig was onze naam bekend en kregen we de sleutel van de kamer. Nog even probeerden we discount te krijgen maar daar doen ze hier niet aan. Het was het proberen waard want met een kamer van honderd euro zitten we ruim boven ons dagbudget. De kamer is klein, zeer klein maar van van alle gemakken voorzien. Zo is er uiteraard een flatscreen tv, een verwarmde wc bril, een koelkast, fohn, etc. Dit resulteerde dat er eigenlijk te weinig ruimte was om een twee persoonsbed in de kamer te plaatsen. We moeten het doen met een anderhalf persoonsbed, maar ons hoor je niet klagen.

Het was inmiddels half elf en we hadden eigenlijk toch nog wel honger, tijd om op zoek te gaan naar een restaurant. Aan de overzijde van het hotel was een soort van restaurantje waar voornamelijk mannen rond een bar zaten te eten. Bij binnenkomst konden we geen menukaart ontdekken en de uitleg van de man achter de bar verduidelijkte ook niet veel totdat hij naar een automaat wees. Gelukkig stonden er foto's met gerechten op zodat het voor ons al wat duidelijker werd. Na nog even gestoeid te hebben met de betaling via de automaat kwam er dan uiteindelijk een bonnetje uit dat we dan weer af moesten geven aan de barman. Nog geen twee minuten wachten volgde onze maaltijd, een soort van goulash die wij ons vervolgens goed hebben laten smaken. Daarna direct naar bed.

De volgende dag zijn we met de metro naar de "Asakusa Kannon Temple" geweest. Een mooie maar ook erg touristische tempel. Hier kon je op een briefje wensen uitbrengen en met behulp van stokjes er achter komen wat de toekomst je je zal brengen en dat is natuurlijk altijd makkelijk. Voor honderd Yen (zestig eurocent) mocht je met een bus schudden zodat er aan de onderkant een stokje met een "Japans" cijfer uit kwam. Het nummertje correspondeerde met een laatje waar dan weer velletjes papier in lagen met daarop jou toekomst. Met behulp van een Japanse vonden wij het juiste laatje. We waren blij verrast maar "het gaat goed komen met ons in de toekomst" en voor Patrick speciaal: ga voor een grote reis!

Daarna zijn we naar de wijk "Akihabra" gegaan, een wijk waar voornamelijk consumenten electronica wordt verkocht. Als eerste gingen we een soort van warenhuis binnen waar we er later achter kwamen allemaal kleine winkeljes huisvestte. Het verkopen van je waar leek wel op het verkopen op een markt. Schreeuwend, met een microfoon en versterker of gewoon met een megafoon tegen elkaar op. Het leek er wel op dat ze probeerden de buren te overstemmen en hoewel dat toch niet de bedoeling kan zijn, collega's staan twee meter van elkaar af en schreeuwen om het hardst. Het was wel erg leuk om te zien. Nog beter was het om een leuke Japanse meid aan het werk te zien. Op de vraag of ze even voor de foto wou poseren deed ze dit met een grote smile maar dat had waarschijnlijk dan weer met het product te maken wat ze probeerde te verkopen. Toen we het warenhuis uit liepen bleek de gehele wijk een en al verkoop van electronika te zijn. Het is dus niet voor niets dat ze dit gedeelte van Tokyo, Electric Town noemen.

De volgende morgen zijn we op zoek gegaan naar ontbijt. Als Japanners het niet begrijpen zeggen ze maar "Sold Out" wat voor ons betekend dat we beter verder kunnen zoeken. Hierna zijn we naar de "Metropolitan Goverment Offices" gegaan waar we met een lift naar de vijfenveertigste verdieping van een gebouw werden gebracht om zo over Tokyo uit te kunnen kijken. Met name de wolkenkrabbers zijn bijzonder om te zien. Bij helder weer hadden we ook de berg "Mount Fuji" kunnen zien maar helaas.

In de middag zijn we naar de "Meij Jingu Shire" tempel geweest. Deze ligt in een mooi en groot park. Mensen komen naar de tempel voor bijzondere gebeurtenissen in hun leven. Het was dan ook een komen en gaan van bruidsparen. Deze waren overigens erg mooi gekleed.

Vandaag stond de vismarkt op het lijstje maar bij aankomst bleek dat het vandaag een feestdag was waardoor de markt gesloten was. We waren dus voor niets vroeg opgestaan.

Hierna zijn we naar de "Zojoji Temple" geweest waar kleine beeldjes staan die opgedragen zijn aan dood geboren kindertjes en voor geaborteerde kinderen. De beeldjes worden gedecoreerd met babykleertjes en vaak voorzien van speeltjes en een windmolentje. Er stonden honderden beeldjes met waarschijnlijk ieder een eigen verhaal.

Vanuit hier zijn we naar een park gelopen waar we de rest van de middag hebben gewandeld. We hebben de afgelopen dagen verschillende parken gezien maar vandaag was het wel echt een Japanse tuin. De overige parken hadden meer een landschappelijk karakter zoals de Engelse tuinen.

Ter afsluiting van Tokyo zijn we vanavond typisch Japans gaan eten, Sushi en Sake. Overigens hebben we de afgelopen dagen ook alleen maar Japans gegeten alleen weten we niet precies wat het was. Die tekens maken het er ook niet gemakkelijker op.

Morgen pakken we wederom het vliegtuig en zullen we verkassen naar Hawaii. We zullen dus morgen dus door de tijdzone gaan en dus een aantal uurtjes jonger worden. Dit lijkt ons een heel bijzondere ervaring. Het tijdsverschil met Nederland is dus 12 uur zoals je op de weblog kan zien.

P.s.: voor de oplettende bezoeker van de weblog: de tondeuze heeft zijn werk gedaan.