"Onder" water

De afgelopen dagen stonden vooral in het teken van nattigheid. De eerste omdat we die voornamelijk onder het wateroppervlak hebben doorgebracht. De laatste dag had vooral te maken met transpiratie en een tropisch buitje.
Vorige week vrijdag hebben we de bus naar Semporna, een plaatsje aan de kust genomen. Vanuit hier zouden we naar een water chalet gaan. Om acht uur moesten we ons melden op het busstation (lange afstandsbussen).

Openbaar vervoer is prima geregeld in Malaysia. Je hebt taxi's, gedeelde taxi (busjes/jeeps), stadsbussen en grote touringcars. Voor de lange afstand worden de touringcars gebruikt. Er stond een bus klaar en er waren plaatsen voor ons gereserveerd. Dit is wel wat anders dan het openbaar vervoer zoals we dat mee hebben gemaakt in Nepal en Indonesië. De grote rugzakken konden onder in de bus en de kleine in het bagagerek dus dat is lekker reizen. De busreis duurde ongeveer zes uur maar vloog voorbij.
Om ongeveer twee uur kwamen we aan in Semporna waar een busje van de duikschool Singamata ( www.singamata.com ) klaar stond om ons naar de boot te brengen. Dit was gelukkig maar een minuut of vijf. Bij aankomst op het waterchalet werden we hartelijk ontvangen en getrakteerd op een heerlijke lunch. Daarna werden we naar de kamer gebracht. Wij hadden een prive kamer gevraagd maar met gedeeld toilet en douche. Door verbouwingen / uitbreidingen waren deze niet beschikbaar en kregen we een luxe kamer met toilet en douche. We konden kiezen of we in het linkse of het rechtse "kingsize" bed gingen liggen. Veel te luxe voor een stelletje wereldreizigers als ons, maar wel lekker!

Voor een overnachting inclusief drie maaltijden betaalden we 100 RM, omgerekend is dat 20 euro (voor twee personen). Het waterchalet ligt zo'n vijf kilometer uit de kust op een rif en we hadden vanaf ons prive balkon uitzicht op een aantal eilanden voor de kust. Er is een groot basin afgezet met netten waar hele grote vissen (en ook haaien) in zwemmen en waar je in kunt snorkelen of duiken.
Hierna stond divemaster "Romie" klaar om onze uitrusting bij elkaar te zoeken want we zouden de volgende dag gaan duiken. Alle uitrusting passen en het trimvest en de ademautomaten controleren. Nadat we hiermee klaar waren konden we rond het huisrif gaan snorkelen. De diepte ter plaatse varieert van ongeveer een meter tot en met drie meter en er was al veel te zien zoals koraal, vissen, zeeëgels en als we geluk hadden schildpadden. De eerste ervaringen waren al uitstekend ondanks dat we toen nog geen schildpadden hadden gezien.
Die avond hebben we met een aantal andere duikers, snorkelaars en een instructeur zitten kletsen over van alles en nog wat waarna we op tijd naar onze kamer zijn gegaan om uitgerust de volgende morgen te kunnen gaan duiken.
Na het ontbijt zijn we om ongeveer kwart over acht richting het eiland Mabul gevaren. Met ons gingen twee snorkelaars, de divemaster Romie en een kapitein mee. Negen flessen werden geladen want we zouden die dag drie duiken gaan maken. Na ruim een half uur op de boot te hebben gezeten kwamen we aan bij het eiland Mabul. Mabul is een bekend duikeiland met enkele resorts. Op ongeveer honderd meter voor de kust werd de boot stil gelegd en konden wij onze uitrusting aantrekken. Met je kont op de rand van de boot en achterstevoren zittend moesten we ons achterover in het water laten vallen. Vera was voor de "eerste" duik toch weer een klein beetje zenuwachtig maar toen ze eenmaal onder de waterspiegel was, was ze weer geheel relaxt.

De eerste duik stond voornamelijk in het teken van vissen, veel vissen. De ondergrond bestond uit zand en er waren enkele kunstmatige materialen aangebracht waar koraal op groeide. Verder lag er nog een oud scheepswrak maar dit was in vergelijking met het "Liberty Wrak" in Indonesië maar een sloep. De hoeveelheid en diversiteit aan vissen was enorm. Na ongeveer veertig minuten was de lucht van Vera op (uiteraard had ze nog voldoende reserve) en zijn we naar boven gegaan. Afhankelijk van je persoonlijk gebruik en de diepte van de duik kun je onder water blijven. De flessen zijn gevuld met ongeveer 200 bar lucht (gecomprimeerde lucht en dus geen pure zuurstof) en als de eerste duiker van de groep bij de vijftig bar is gearriveerd wordt het teken gegeven om naar boven te gaan. De laatse vijftig meter noemt met reserve en deze heb je nog gedeeltelijk nodig om naar boven te gaan. Met vijftig bar kun je nog ongeveer tien tot vijftien minuten duiken dus dat is ruim voldoende.
Hierna zijn we naar de kant gevaren waar ook de twee snorkelaars verbleven en hebben we even met hun zitten kletsen en zijn we een klein stukje het eiland op gelopen. Na ongeveer een uur te hebben gerust zijn we weer teruggelopen naar de boot voor onze tweede duik. Deze rustpauze is nodig om stikstof die opgenomen is in het bloed tijdens het duiken weer op een natuurlijke manier uit je lichaam te laten.
De tweede duik was onder een soort van "booreiland" dat op ongeveer driehonderd meter uit de kust lag en gebruikt werd als duikhotel. De diepte was ongeveer achttien meter en de bodem was vlak. Ook hier waren wat kunstmatige voorzieningen aangebracht waar veel koraal op groeide. Het visgehalte was hier ook enorm en de vissen waren ook groter dan de eerste duik. Hier zagen we ook voor het eerst een "krokodilvis" (deze hadden ze in Indonesië al beloofd, maar niet gezien) en zagen we een hele grote (twee meter lang) gele Murene (dit is een soort van aal met grote scherpe tanden). Vera was weer op haar gemak onder water en dat resulteerde in een duik van ongeveer vijftig minuten. Omdat we vrijwel de gehele tijd op achttien meter hadden gezwommen moesten we een "safetystop" maken. Dit is op ongeveer vijf meter onder de waterspiegel drie minuten blijven hangen om je lichaam de tijd te geven om weer van de overmatige stikstof in je bloed af te komen. Gelukkig hing er een ankerlijn om je eigen aan vast te houden want er was nogal wat stroming waardoor we anders misschien wel te veel af zouden drijven. Na de drie minuten zijn we rustig naar boven gezwommen en hebben we onze vesten opgeblazen zodat we bleven drijven. De boot dobberde een paar meter van ons vandaan en pikte ons weer op uit de zee.
Hierna was het tijd om te lunchen op het eiland en hadden we een rustpauze van ruim tweeëneenhalf uur. De meegebrachte lunch bestond uit een bakje met noodels die we overigens ook diezelfde morgen hadden gehad voor ontbijt en een gebakken ei. Overigens smaakte het goed want duiken maakt een mens hongerig (en na afloop ben je ook redelijk moe). Na de lunch hebben we een rondje over het eiland gelopen en konden we zien hoe de bevolking hier leefde.
Daarna was het tijd voor de derde en laatse duik van die dag. Na ongeveer vijf meter (ja, je leest het goed) van de steiger te zijn weg gevaren konden we al weer achterover het water in om langs de kust te duiken. Dit was de mooiste duik van die dag omdat er veel koraal te zien was en we vijf schildpadden zagen. Hoewel onder water alles ongeveer 25 tot 30 procent groter lijkt waren hadden de schildpadden toch wel een doorsnede van zo'n zestig tot zeventig centimeter. Verder zagen we nog een "Flying Gunnard", een vis met een soort van vleugels en een blauwgestipte Manta. Eenmaal weer boven aangekomen hadden we een grote grijns op ons gezicht want we vonden het erg leuk om van deze "grote" schildpadden te zien. Divemaster Romie zei toen heel droog: groot, dit zijn baby's, wacht maar tot je op het eiland Sipadan gaat duiken, daar zie je pas echte schildpadden.
De duiken van die dag hadden een goede indruk achter gelaten. We hadden eigenlijk afgesproken om de volgende dag te gaan snorkelen op het eiland Sibuan en de derde en laatste dag weer te gaan duiken op Sipadan. Duiken is erg leuk maar er hangt natuurlijk ook een prijskaartje aan. Na kort beraad hebben we toch maar besloten om de volgende dag ook te gaan duiken. Romie moest lachen en wij denken dat hij van te voren wel wist dat we onze plannen zouden wijzigen.
De volgende dag waren we met zijn drieën (een extra duiker) om te duiken dus dat was wel lekker. De snorkelaars (die dag waren het er vijf) werden afgezet op het eiland en wij voeren weer zo'n honderd meter uit de kust. De bodem bestond uit rotsen waar zoals Romie van te voren al had aangegeven veel klein leven te zien was en dus minder vis en koraal. De drie duiken hadden alle drie hetzelfde karakter maar waren in onze ogen mooier dan de vorige dag. We zagen verschillende heel kleurige naaktslakken, garnalen en allerlei soorten anemonen. Je moest goed kijken en rustig de tijd nemen om alles goed in je op te nemen maar dan zag je ook van alles. Verder is het ook erg leuk om naar de "clownvissen" te kijken die in de anemonen aan het rommelen zijn. Voor wie niet weet wat "clownvissen" zijn moet je denken aan de Disneyfilm "Nemo". Ook die dag zagen we weer verschillende "baby" schildpadden en we hadden dan ook totaal geen spijt dat we zijn wezen duiken in plaats van snorkelen. De lunch hadden we weer net als de vorige dag op het strand. Onder een boom maakten we onze bakjes (met noodles en een gebakken ei) open en binnen een mum van tijd stonden er tien kinderen om ons heen die met hun handen wijzend naar hun mond aangaven dat ze honger hadden. Het gebakken eitje hadden we inmiddels wel gezien dus gaven we weg met het gevolg dat ze natuurlijk allemaal blijven wachten totdat je wat meer weggeeft. We besloten om een bakje met noodles weg te geven en de kinderen doken er op en voordat wij dan ook weer een hap hadden genomen van het andere bakje was het al weer op en stonden ze alweer naar het andere bakje te kijken. Dit hebben we toch maar zelf op gegeten want zoals al eerder vermeld "duiken maakt hongerig". Toen het eten op was waren ze ook weer net zo snel verdwenen als dat ze gekomen waren. Verder hebben wij nog genoten van een duikles die werd gegeven aan een stel Maleysiërs. De enige vrouw in het gezelschap had een duikpak aan met om haar hoofd een hoofdoek (zoals een echte Moslimvrouw) en iedere keer als haar duikbril afschoot of afgezet werd verschoof deze hoofddoek en moest de Maleysische instructuur de andere kant op kijken (het was niet te geloven). Verder was het wel erg opvallend dat deze duikers in spe niet of nauwelijks konden zwemmen en de eerste ervaringen met water waren dan ook geweldig om te zien. We hebben niet de gehele les af kunnen kijken omdat we zelf weer moesten gaan duiken. Bij bovenkomst waren ze verdwenen en bleek hun boot kapot te zijn en waren ze naar ons duikchalet gebracht om daar verder te oefenen. Deze dag had Romie een onderwater fototoestel meegenomen en van ons al wat foto's gemaakt. Het onderwater fototoestel kon gehuurd worden en dat leek ons wel wat voor de volgende dag.
De derde en laatste duikdag moest het klapstuk worden. Duikers van over de gehele wereld komen naar het eiland Sipadan om te duiken. Sipadan is een paddestoelvormig atol. Een klein onbewoond eilandje is het enige wat er te zien is boven water. Hier omheen ligt een soort van schil met fascinerend koraal en dan krijg je de beruchte wand. Deze wand gaat zo'n zeshonderd meter steil naar beneden. Duikers volgen een gedeelte van de wand naar beneden. Ervaren duikers gaan wel tot veertig meter naar beneden maar wij hebben het bij tweeëntwintig meter gehouden wat al redelijk is. Overigens dacht Vera altijd dat dit enorm diep was maar ze geeft nu aan dat dit eigenlijk wel meevalt en je vrij snel op deze diepte zit. Het eiland is vooral berucht om zijn koraal, haaien en zeer grote schildpadden.
Onze duikschool had geen vergunning om te mogen duiken op Sipadan en heeft dus met een andere duikschool een afspraak dat duikers met hun mee kunnen gaan. Enkele dagen vooraf dien je al een vergunning op naam aan te vragen om te mogen duiken. We zouden die morgen om kwart voor zeven naar de kant gebracht worden en worden afgezet bij de duikschool. De twee snorkelaars die die morgen vertrokken wilden de bus op tijd halen en voordat we het wisten was de boot vertrokken: met onze duikspullen!

Geen probleem zeiden ze: we sturen jullie met een volgbootje en zo gingen wij tien minuten later achter onze spullen aan. Na wat omzwervingen hadden we alles gevonden en de spullen op de juiste boot geladen. Toen moesten we nog even papieren invullen en daar bleek dat ze geen loodgordel voor ons hadden terwijl dit wel de bedoeling was. Over en weer werd gebeld en een derde boot zou moeten komen met lood. Patrick heeft zo'n 3 kilo nodig om onder te blijven en vera 4 kilo. Het stroomde inmiddels vol met duikers die allemaal naar Sipadan zouden gaan en er was nog steeds geen lood: komt allemaal goed zeiden ze. Ook toen we inmiddels de haven uitvoeren zonder lood zeiden ze nog steeds: komt allemaal goed!

Bij het eiland Sipadan aangekomen lag er een hele grote "duik"boot (met rijke, waarschijnlijk Amerikaanse duikers) die ons lood leende. Het kwam dus gelukkig allemaal goed. We waren met twaalf duikers en twee divemasters dus de groep werd in tweeën opgedeeld. Wij zaten in de groep die tot twintig meter doken. Voor Vera was het even wennen om met zo'n grote groep te duiken omdat ze normaal gesproken alleen met mij en een duikinstructeur dook.

De duik was zeker bijzonder en wat ze beloofden hebben we gezien: grote schildpadden en haaien. Bij de eerste duik zwommen er zeker vijf haaien langs maar Vera heeft ze niet gezien. Ze zag wel de hele grote schildpadden. Bij de tweede en derde duik zag ze ook de haaien en ze had er gelukkig geen moeite mee. Met name de haai van zeker twee meter tijdens de derde duik was heel bijzonder. Ook een school met barracuda's (roofvissen) die rond ons heen zwommen was geweldig mooi om te zien. De laatste duik was de mooiste van de dag waarbij we de laatste vijftien minuten tussen duizenden vissen hebben gezwommen boven kleurrijk koraal en op nog geen vijf meter diepte. Met deze duik en een hele hoop ervaringen rijker waren we dan toch echt aan het einde van de duiken in Malaysia.

Die avond ontmoette we nog een Nederlands stel, Jantien en Mike, die ook op wereldreis waren voor negen maanden waar we de gehele avond nog mee hebben zitten kletsen. Toen Jantien om negen uur nog een nachtduik ging maken moest ik toch nog wel even slikken, maar goed negen duiken in drie dagen is toch al heel mooi.

Hierna hebben we nog een tijdje zitten kletsen met de Romie. Hij kon het niet uitstaan dat we tijdens de tweede duik met hem een heel speciaal gekleurde (bruin/paars met geel en allerlei franjers) garnaal hadden gezien. Deze had hij namelijk nog nooit gezien (en hij had toch al meer dan duizend duiken ter plaatse gemaakt).

De volgende morgen zijn we met de bus naar park Kinabalu vertrokken, een busreis van ongeveer acht uur maar net als de vorige ritten vloog de tijd gelukkig voorbij. We hadden al een backpackers hotel geregeld dat langs de weg vlakbij de ingang van het park lag. De bus zette ons keurig netjes voor de deur af. Acht uur in een luxe bus reizen en voor de deur afgezet worden voor een bedrag van nog geen twintig euro is prima geregeld dachten wij.
Gisteren hebben we in het park Kinabalu gewandeld. We zijn om acht uur in de morgen vertrokken en zijn zo'n zevenhonderd meter geklommen. Om een uur of een begonnen we onze benen toch wel een beetje te voelen en omdat we toch niet naar boven konden zijn we omgedraaid. Wij hadden verschillende malen geprobeerd om de berg te mogen beklimmen maar we konden helaas geen slaapplaats op de berg regelen. Net toen we bij een checkpoint aankwamen en wij onze tijdelijke passen in moesten leveren begon het te regenen, ............ en te regenen.

Het was een echte tropische bui maar gelukkig stonden we droog en konden we iets te eten kopen want het was inmiddels twee uur en we hadden nog niet gegeten. Drie kwartier hebben we gerust en toen klaarde het op. De wandelaars die toch nog binnen kwamen waren doorweekt. Wij zijn daarna weer verder gelopen en waren om een uur of vier weer bij het hotel. Het was een mooie wandeldag ondanks dat we de berg niet hadden kunnen beklimmen.

Vandaag hebben we uitgetrokken om weer wat zaakjes te regelen zoals de was en het bijwerken van de Weblog. Morgen vertrekken we om een uur (Maleysische tijd) richting Japan waar we laat in de avond aan zullen komen. We zijn heel erg benieuwd wat ons hier te wachten staat. De verhalen zullen vanzelf op de weblog verschijnen.