Relaxxxx

Sometimes we fall
Sometimes we are scared
Sometimes we are left behind
But that won't stop us
Challenge the limit is the flavor of adventure.


Uiteraard kunnen wij niet lang op ons gat blijven zitten en relaxen. We zijn immers op wereldreis en uitrusten doen we maar een andere keer.
Vera had in Afrika al een keer aangegeven dat ik het duiken maar weer eens op moest pakken. De eerste duiken werden gemaakt op Zanzibar zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen. Veel verrassender voor mij was dat Vera zelf ook overwoog om een duikcursus te volgen. Iedereen die Vera een klein beetje kent weet dat het zeker geen waterrat is en dat ze haar hoofd boven water wil houden. Ze ging er over nadenken en misschien op een mooie locatie (bijvoorbeeld Bali) een cursus volgen. Heel af en toe twijfelde ze toch weer een klein beetje maar op Java zei ze dat ze het wilde doen op voorwaarde dat ik ook mee deed.
Mijn duikbrevet had ik al weer zo'n vijftien jaar geleden gehaald. Daarnaast had ik de laatste jaren niet meer zo veel gedoken dus vond ik het eigenlijk ook geen verkeerd idee. Verder heb ik in het verleden mijn duikcertificaten volgens CMAS gehaald. Tegenwoordig worden veel duikcursussen gegeven volgens PADI. De meeste duikscholen, gericht op consumenten werken volgens het PADI-systeem en dat maakt het in de toekomst ook weer makkelijker om te gaan duiken.
We zouden samen de cursus "Open Water Diver" gaan volgen en we hadden bedacht om dit op de Gili eilanden te doen (dicht bij Lombok) nadat we afscheid hadden genomen van Cees en Riet. Het bleek lastig te zijn om op het laatste moment naar de Gili eilanden af te reizen waardoor we besloten op Bali te blijven.
De eerste dag in Sanur (Bali) zijn we dan ook enkele duikscholen langs geweest en hebben er voor een gekozen www.absolutescubabali.com waar we beide een goed gevoel bij hadden. De cursus zou drie tot vier dagen in beslag nemen waarbij uiteindelijk vier duiken in de oceaan gemaakt zouden worden.
Vrijdagmorgen om acht uur werden we opgehaald door I Wayan Sabra (Sabra) (www.balidiving.com) voor de eerste dag. Bij aankomst op de duikschool hebben we vrijwel direct besloten om de cursus vier dagen te laten duren zodat Vera wat "relaxter" zou zijn, we hadden overigens toch tijd zat.
Gelukkig kregen we een lesboek in het Nederlands en een in het Engels. Dat maakte het communiceren een stukje eenvoudiger want Sabra sprak Engels (en uiteraard Indonesisch, maar dat kennen wij dan weer niet). De eerste dag stond geheel in het teken van de theorie welke was verdeeld in vijf parten. Voor elke part moest een toets worden gemaakt waar je uiteraard voor moest slagen. Het was half zeven toen we weer terug gebracht werden naar het hotel. Veel informatie die dag maar de tijd vloog voorbij. De volgende dag moesten we nog wel een examen maken dus werd er die avond en tijdens het ontbijt ook nog wel even in de boeken gekeken.
De tweede dag stond in het teken van de zwembadtraining. Nadat we de duikspullen bij elkaar hadden gezocht en gepast op de duikschool zijn we naar het zwembad gereden. Bij het zwembad aangekomen mochten we dan eerst het examen doen. Gelukkig slaagden we hier beide gelijk voor. Dat was stap een!
Eerst even een warming up en laten zien dat je kunt zwemmen, zei Sabra. Wel zo makkelijk als je wilt gaan duiken maar na wat meters te hebben gezwommen en een minuut of tien te hebben gewatertrappeld waren we blij dat we toch weer even met de voetjes bij de grond konden. Daarna was het de duikpakken aantrekken, de duikuitrusting in elkaar zetten en de eerste oefeningen doen in het ondiepe water. Onder water de ademautomaat uit- en in je mond stoppen en je bril ondoen van water. Dat was de grootste "angst" voor Vera. Hoe moet dat zonder luchttoevoer onder water en hoe krijg je water uit je bril zonder boven te komen. Het eerste viel Vera honderd procent mee maar water uit de bril laten is nog steeds geen favoriet. Het loopt in je neus riep ze hoestend en proestend boven. Je zag Sabra even denken maar al heel snel gingen we weer verder. Ook de tweede dag in het zwembad duurde iets langer dan Sabra had verwacht denken wij maar hij was heel relaxt en zij dat Vera dat ook moest zijn.
De duikbril van de duikschool gaf Vera geen goed gevoel en dus besloten we om die avond een bril met snorkel voor Vera te kopen en dat was een goede zet. Nadat we terug waren bij het hotel hebben we nog even met z'n tweeën geoefend in het zwembad totdat het donker werd en het ging gelukkig al een stuk beter.
Die nacht hebben we slecht geslapen (ik weet ook niet hoe dat kan) maar de volgende dag stond het busje al weer klaar om naar Padang Baai te rijden waar we dan echt een duik zouden gaan maken. Er stonden twee duiken voor die dag geland waarbij de maximale diepte tien meter zou bedragen. Alleen het idee al gaf Vera kippevel maar ze wilde toch doorzetten. De eerste duik stond vooral in het teken van "wennen aan de zee". Hoe voelt het om in de zee te duiken en vanalles rond om je heen te zien gebeuren. De duiken werden gemaakt vanaf een boot(je). Deze voer naar een bepaald punt waar je veel koraal en vissen kon zien op een redelijke diepte.
De spullen werden aangetrokken en we zouden achterwaarts van de boot afrollen. Het was een klein bootje, het bootje deinde op de zee, de uitrusting is redelijk zwaar boven water en je moet zitten op de rand (tien cm) van het bootje om je vinnen aan te trekken en je daarna achterover te laten vallen. Het leek allemaal erg eng maar ook dit viel gelukkig erg mee voor Vera.
Daarna naar beneden, het klaren van de oren (druk compenseren in de oren, net als in een vliegtuig) wilde maar niet lukken waardoor we eigelijk niet dieper kwamen dan vijf meter en onderwijl zelfs twee keer naar boven zijn geweest. Voor Vera was het een echte "stresszzzdive". Het enige wat wij konden doen was haar geruststellen, Relaxxxx! Uiteindelijk lukte het klaren en zakten we naar tien meter. Daar hebben we eerst wat rond gezwommen waarbij Vera eindelijk relaxte. Dan maar wat oefeningetjes op de bodem, Stressszzz!!!
De tweede duik ging een stuk beter dan de eerste en vrijwel gelijk konden we afdalen naar zo'n acht meter. Gelukkig konden we zien dat Vera steeds meer begon te genieten en ook de oefeningen verliepen een stuk beter. Ze kreeg er ook weer zin in.
Afgelopen nacht hebben we wel goed geslapen en het ging vandaag weer een heel stuk beter. Zelfs op de bodem het masker van je gezicht af halen, weer terug opzetten en schoonblazen lukte in een keer. Verder ging het navigatie zwemmen met een compas voortreffelijk bij Vera. Ik heb alle uithoeken van de oceaan gezien bij de eerste poging. Bij de tweede poging ging het gelukkig beter maar ik kon zien dat het Vera goed deed dat bij mij ook niet alles vlekkeloos verliep. Vandaag zijn we overigens naar een diepte van achtien meter gedoken zonder dat Vera last had van haar oren. Ze had het zelfs niet eens in de gaten hoe diep we zaten. Het onderwaterleven en de koralen zijn hier in Indonesie dan ook zo mooi en de vissen hebben allerlei kleuren, maten en vormen. Ook zagen we nog een inktvis die eieren aan het leggen was. De laatste oefeningen waren succesvol verlopen en dat betekende dat we beide ons certificaat "Open Water Diver" hadden gehaald en daar mogen we best trots op zijn (zeker Vera: is ze overigens ook!).
Om nog wat meer ervaring op te doen gaan we morgen ook nog twee duiken maken. De duiken worden gemaakt vanaf het kiezelstrand. Vanuit hier zullen we duiken naar het oude wrak "Liberty" uit de tweede wereldoorlog. De "Liberty" was een Cargo schip en tijdens zijn laatste reis gevuld met wapens en munutie. In de vroege morgen van elf januari 1942 werd de boot getorrepodeerd door de Japanners. De boot haalde de dichtsbijzijnde haven niet meer en kwam op het strand te liggen. Tijdens de vulkaanuitbarsting in 1963 is de boot weer richting zee geduwd waar hij dan uiteindelijk zonk. De boot is in 1918 in New Yersey gebouwd en werd voortgedreven door stoomturbines. De lengte van het schip is ongeveer 120 meter en het gewicht was 6211 ton. We hebben er beide veel zin in. Misschien zullen we daarna dan toch nog maar een paar daagjes relaxen.