Bromo Tengger massief

Hij zag er enorm tegenop: de reis van Yogyakarta naar het Bromo Tengger massief. Het zou de langste reisdag van deze reis worden en de volledige dag in beslag nemen. We vertrokken om zeven uur in de morgen uit Yogyakarta. We moesten rekening houden met een reistijd van zo'n acht uur was ons de dag ervoor nog verteld. We zaten nog geen half uur in de bus of hij (Cees) zat al op zijn horloge te kijken, het kon niet snel genoeg voorbij gaan. Rond vier uur dacht hij aan te komen maar bij navraag moesten we toch wel rekening houden met vijf uur of half zes. Het moest allemaal meezitten maar de gehele dag schoot niet echt op. Met de theepauze in de middag moesten we rekening houden met zes uur / half zeven. Uiteindelijk kwamen we om half acht in de avond aan. Cees was blij dat we het busje uit konden en hij verheugde zich al weer op de volgende dag waarbij we erg vroeg op moesten staan.

Lava view lodge was een eenvoudige overnachtingsplaats met restaurant op de rand van de krater. We moesten na het inchecken direct naar het restaurant komen want dit sloot om half negen. Het diner was net als de lodge eenvoudig maar smaakte prima. Nog even een Jeep geregeld voor de volgende morgen om door het Bormo Tengger massief te rijden want onze bus zou dit niet trekken en toen konden we naar bed.

De Gurung Bromo is een oude caldera met een doorsnede van tien kilometer, met vier 300 tot 400 meter hoge pieken in het centrum van de zandzee.

We zouden een "wake up call" krijgen om half vier de volgende morgen en om vier uur naar een uitkijkpunt rijden waar we zowel de zonsopgang als de Bromo vulkaan zouden kunnen zien in de vroege morgen. Bij het instellen van de wekker gaf deze aan dat we al weer over zo'n zeven uur op moesten staan terwijl we nog niet eens in bed lagen. Bij aankomst in de kamer zochten we nog even naar de telefoon en bedachten ons toen maar dat er wel iemand de volgende morgen aan de deur zou staan. En zo geschiedde het.

Om half vier werden wij gewekt en zoals zo vaak als je vroeg op moet staan slaap je er naar (of je slaapt dus eigenlijk niet en ligt de hele nacht op de klok te kijken). Het was heel erg vroeg voor iedereen. De gids zou ook meegeaan. Na wat rondgekeken werden we aangsproken door iemand met een muts op een een sarong (deken) om zich heen. Het bleek de gids te zijn en hij vernikkelde van de kou. Het zal wel een graad of tien zijn geweest en dat was natuurlijk ook voor ons wel wat fris (we zijn de dertig graden gewend inmiddels) maar we moesten eigenlijk wel lachen. De gids vond het minder leuk maar kon toch nog wel een beetje lachen. De gids voorin bij de chauffeur en wij met zijn allen achter in de Jeep tegenover elkaar zittend.

Het was donker en druk op de paden naar het uitkijkpunt. Eerst reden we vanaf de kraterrand waar de lodge stond naar beneden om door de krater te rijden. Aan de andere zijde van de krater was het weer flink klimmen om bij het viewpoint "G. Pananjakan", hoog 2700 meter aan te komen. Eenmaal boven waren er maar weinig parkeerplekken beschikbaar en werd de Jeep dubbel geparkeerd. Uitstappen en eerst een kopje thee of koffie gaan drinken bij een stalletje. De gids knielde neer bij een stoof met hete kolen en liet het bakje koffie smaken.

Na een klein stukje te hebben gelopen kwamen we aan bij het viewpoint waar het heel erg druk was. Ze waren bezig om een soort van tribune aan te leggen maar deze was nog maar half klaar waardoor iedereen over het bouwwerk heen klom om een mooi plekje te bemachtigen. Wij hadden een plekje waar we de zonsopgang mooi konden volgen. Inmiddels was er al een rode gloed ter hoogte van de horizon te zien. Rustig afwachten totdat de zon opkomt en de krater beschijnt. Het was een heel mooi gezicht mede door het open weer. Cees en Riet vertelde ons dat dit hun eerste zonsopgang was die ze heben gezien, schattig of niet!

Daarna begon iedereen te verschuiven om de krater te bezichtigen. Er lag een dek van wolken over de krater heen waar de diverse pieken mooi doorheen prikten. De beelden waren schitterend en er werden dan ook veel foto's geschoten. Hoe harder de zon begon te schijnen hoe meer de wolken begonnen op te lossen en de krater steeds meer prijs ging geven. Gelukkig voor ons verlieten al weer een hele hoop mensen het viewpoint nadat ze de zon hadden zien opkomen waardoor wij lekker de ruimte kregen om goed te kijken en te genieten.

De vulkaan geeft iedere vijftien minuten nog een rookwolk waarmee hij/zij aangeeft nog actief te zijn. De laatste grote uitbarsting was echter meer dan honderd jaar geleden volgens de gids. In 2006 heeft de vulkaan nog wel wat as in de omgeving uitgeblazen maar hierbij is verder geen schade aangebracht. Toeristen mochten echter drie weken de vulkaan niet bezoeken.

Nadat wij voldoende hadden gezien en gefotografeerd besloten we weer naar beneden te rijden, de krater in, waar we naar "Mt Bromo", 2392 meter hoog, zouden gaan om deze te beklimmen. Ook hier was het uiteraard erg druk maar de eerste kwamen al weer terug dus dat was een goed teken. We konden kiezen om te voet of te paard naar de voet van de Bromo te gaan. Wij besloten uiteraard om te voet te gaan waarbij we heel veel paardenverhuurders moesten teleurstellen. De voettocht zou ongeveer een half uurtje duren dus dat was niet zo ver.

Halverwege de wandeling begonnen we de doordringende lucht van de zwaveldampen te ruiken. Dit werd steeds erger waarbij we met een natte zakdoek voor onze mond moesten lopen. Hoestend en proestend klauterden we naar boven. Eenmaal bij de voet aangekomen moesten we nog een betonnen trap op van maar liefst 250 treden om bij de rand van de krater te komen. Vera en Riet besloten om terug te lopen en ook de gids draaide na een paar treden om. Cees en Patrick klommen naar boven en dat viel de eerste helft nog niet mee maar snel daarna waren ze uit de zwaveldamp waardoor ze weer zonder zakdoek konden ademen. Eenmaal boven aangkomen kon je in de krater kijken. Heel fascinerend om te zien dat er leven in de aarde zit.

Hierna zijn we weer naar beneden gelopen en werden we opgewacht door Riet, Vera en de gids waarna we weer terug zijn gereden naar de lodge om te gaan ontbijten. Het was per slot van rekening pas half negen en Cees schepte naast de gebruikelijke "toast" ook een bordje met nasi op. Hij begint zich al helemaal thuis te voelen in Indonesie.

Na het ontbijt nog even gedoucht en daarna zijn we weer vertrokken naar Kalibaru. Cees was blij dat deze reisdag niet zo lang was (maar vijf uur). We slapen hier op een koffie / tabak en cacaoplantage waar we morgen nog een rondleiding zullen krijgen.

In de middag werden Cees en Riet nog gebeld door Sandra wat hun erg goed deed. Uiteraard moesten ze weten hoe het met Marijn ging en hoe de tuin erbij stond. Alles ging goed, dus dat was een hele gerustelling voor ze. Nu kunnen ze met een gerust hart de vakantie "afmaken", zoals Cees het zo mooi noemde.