Langtang trek

Het Langtang-dal is een schitterend, hooggelegen gebied ten noorden van Kathmandu. De vallei wordt aan de noordzijde begrensd door de Langtang Himal, met als hoogste top de Langtang Lirung (7245 meter). De grootste nederzetting in het dunbevolkte en niet erg ontwikkelde dal is het dorp Langtang. De bevolking bestaat voornamelijk uit Tibetanen en Tamangs, die van de akkerbouw leven of de kost verdienen als schaap- en jakherder. Volgens de legende ontdekte een lama die op zoek was naar zijn jak (soort koe) bij toeval de vallei. Na de vondst noemde hij het dal Lang Tang ('Volg de jak").
De trek naar Langtang begint bij Dhunche (2030 meter) en eindigt bij Kyangjin Gompa (730 meter) aan de voet van de Langtang Lirung. Het pad volgt grotendeels de loop van de rivier de Trisuli en de Langtang Khola en voert door dichte bossen en dorpen naar alpiene jakweiden. De tocht is afwisselend, met een grote verscheidenheid aan landschappen, klimaten en bevolkingsgroepen.
Het Langtang-dal, de meren van Gosainkund en het noorden van Helambu vormen samen het Langtang National Park. Dit park is in 1976 gesticht en is met een oppervlakte van 1710 km2 het op een na grootste natuurreservaat van Nepal. Het kent grote hoogteverschillen. In de lagergelegen bossen leven wilde zwijnen, luipaarden, zwarte beren en muntjaks. Het muskushert bevolkt de hogergelegen regionen. Het reservaat is het domein van 160 vogelsoorten.
De meren van Gosainkund.
Halverwege het Langtang-dal en Helambu liggen de meren van Gosainkund. De eerste twee meren op de route heten Sarasvatikund en Bhairavkund. Het derde meer is Gosainkund (4298 meter). Tijdens volle maan in augustus houden duizenden pelgrims hier een festival ter ere van Shiva (god). De god zou op deze plaats zijn drietand in de bergwand hebben gestoken, waarna drie stromen ontstonden die het Gosainkundmeer vulden.
We hebben net als met de Annapurna trekking de belevenissen per dag in beschreven:

Donderdag 1 mei 2008: Kathmandu – Dunche:
Om 6:00 uur liep de wekker af. Snel de laatste spullen pakken en uitchecken. Ontbeten en om half 8 stonden wij bij Unique Waymaker, het trekkingsbureau ( http://www.uwtenepal.com/ ). Bashu onze gids was al aanwezig. Nadat we twee van onze rugzakken hadden achtergelaten zijn we met een taxi vertrokken naar het busstation. De eerste bus was al vertrokken en de 2e en tevens laatste bus voor die dag was al vol (er kon niet worden gereserveerd). Dat werd een plaatsje op het dak. De gehele weg hebben we op onze rugzak gezeten met de benen over de rand van het dak. Of je nu in of op de bus zit, je maakt er de raarste dingen mee. Ze blijven maar spullen en mensen in en op de bus proppen (zelfs dieren). Zo wilden ze halverwege drie grote kooien met kippen op het zak zetten. De kooien waren overvol. De kippen waren elkaar tot bloedens toe aan het pikken. Nu was iedereen al aan het dringen om een beetje comfortabel te kunnen zitten op het dak. De lokale bevolking was flink aan het protesteren en vonden dat de kippen er niet meer op pasten. Soms helpt het dan als er touristen op het dak zitten, dus dat werden geen kippen op het dak (de eigenaar van de kippen kwaad). We waren overigens niet de enige touristen op het dak, er zat nog een Nederlander en een Amerikaanse op het dak.
In ieder district is een politie checkpost. Bij een van de checkposten accepteerde een van de politie agenten niet dat er mensen op het dak zaten (officieel is het in Nepal niet toegestaan dat er mensen op het dak van een bus zitten maar over het algemeen zitten er net zoveel mensen op het dak van de bus als erin). Na veel geruzie tussen de politie, de buschauffeur en busgeldophaler moest de lokale bevolking van het dak af en in de al overvolle bus. Wij als touristen hoefden niet van het dak af want het was te vol en te warm in de bus. Samen met de gids hadden wij het gehele dak voor ons zelf voor ongeveer 10 minuten want na de lunch zat het dak nog voller dan voor de checkpost. Binnenin de bus was het zo warm geworden dat iedereen het dak op vluchte.
Dat er ook allerlei (breekbare) spullen op het dak liggen heeft onze gids geweten. Toen hij even opstond om zich uit te rekken en zijn evenwicht verloor leunde hij op een jutte zak. Uit deze jutte zak kwam een krakend geluid, de spiegel in de zak was gebroken. Na veel gescheld van de vrouw, eigenaar van de spiegel heeft de gids haar 400 rupees (4 euro) betaald (hij moest eerst 20 euro betalen). Uiteraard hebben wij deze achteraf betaald want met een dagloon van 5 euro is dit veel geld (en wij hadden weer een verhaal).
Na dik 8 uur bussen kwamen we aan in Dunche. Voordat we naar het hotel konden moesten we eerst nog een trekkingspermit (een soort wandelpaspoort) laten maken. Daarna hebben we in het hotel een douche genomen. Dit was wel nodig want na de lunch hadden we alleen maar stoffige hobbelige wegen gehad. Na het eten hebben we even zitten kletsen met de Amerikaanse en daarna vroeg naar bed want een dag bussen is vermoeiend. Op zich viel de rit op het dak niet tegen, maar na een uur of vijf / zes begint alles dus wel stijf te worden.
Vrijdag 2 mei 2008 Dunche – Bamboo lodges:
Na een stevig ontbijt om 7:30 uur vertrokken. Het eerste gedeelte van de wandeling was over een weg en later over een smal bospad. De eerste wandeldag was een zware. We hebben 6 uur gewandeld, excl. 1 uur lunch pauze. Het was zo zwaar omdat het erg warm was, maar ook omdat we nu geen porter hadden en onze rugzakken met de benodige kilo’s zelf moesten dragen. We zijn begonnen op een hoogte van 2030 meter, eerst was het klimmen naar 2720 meter, daarna dalen naar 1460 meter en wederom weer stijgen naar 1970 meter. De nacht verbleven we in Bamboo lodges. Een plaatsje waar 4 theehuizen (soort hutten) staan. Het lag direct aan een wild stromende rivier. We hadden geluk, voor de tweede dag achter elkaar een warme douche en net als de vorige dag was dit nodig want we hadden die dag genoeg gezweet.
Zaterdag 3 mei 2008: Bamboo lodges – Langtang:
Om 7:45 uur vertrokken uit Bamboo lodges. Het was een dag van veel stijgen, van 1970 meter naar 2455 meter waar we de eerste thee stop in Rimche hadden. Van daaruit was het dalen naar 2410 meter, Lama Hotel. Vanaf dit punt was het alleen nog maar klimmen, eerst naar Ghoratable 2992 meter waar we een heerlijke spaghetti hadden voor lunch. Daarna zijn we doorgelopen naar Langtang, 3330 meter. Het was een dag van 6,5 uur wandelen buiten de thee- en lunchpauzes. Na de lunch kregen we regen wat het wandelen niet makkelijker maakt. We waren dan ook afgedraaid aan het einde van de dag, maar na een uurtje rusten geeft het toch een lekker gevoel. Aan het einde van de middag Riet voor haar 57 verjaardag gebeld. Het is maar goed dat ze niet weet (en nu dus wel) dat de 4 minuten dat we gebeld hebben 600 rupees hebben gekost, dat is ongeveer een 6 euro.
Zondag 4 mei 2008: Langtang – Kyanjin Gompa:
Vandaag zijn we later vertrokken dan afgelopen dagen want het zou maar 4 uur wandelen zijn. Vanuit Langtang, 3330 meter zijn we naar naar Kyanjin Gompa gelopen, 3730 meter. 400 meter geklommen. Na 2 uur wandelen en een theestop waren we al op de plaats van bestemming, een aangename verrassing na het stevige klimmen van de voorgaande dagen (en de verminderde zuurstof in de lucht). We zijn echte „Mountain Tigers“ volgens onze gids, maar dat nemen we maar met een korreltje zout. In de middag heeft het veel geregend. Patrick heeft nog een ronde gelopen en wat foto’s gemaakt en gekaart met de gids. Vera heeft voornamelijk gelezen en een enkele keer mee gekaart. Na de warmte van de afgelopen dagen was het op deze hoogte maar koud en hadden we een extra deken nodig om onder te slapen.
Maandag 5 mei 2008: Kyanjin Gompa – Ghoratabela:
Om 6:30 opgestaan om de bergen te bekijken (vroeg in de morgen is het vaak het helderste) maar het was redelijk bewolkt. We hebben besloten om niet een berg op te klimmen maar langs de rivier te lopen. Na anderhalf uur begon de lucht op te klaren. We hebben nog heel wat toppen van bergen kunnen zien waaronder de: Yala Peak, Kimshung, Langtang, Lirung, Tsergo R1, Nayakang, Dshaburi, Pangen Dopku.
Daarna hebben we onze spullen gepakt en na een vroege lunch zijn we vertrokken uit Kyanjin Gompa 3730 meter en terug gelopen via Langtang naar Ghoratabela 2992 meter. Dit was flink dalen in iets meer dan 3 uur waren we in het theehuis. We waren maar net binnen of het begon alweer hard te regenen.
Dinsdag 6 mei 2008: Ghoratabela – Landslide:
Patrick heeft bijna de gehele nacht wakker gelegen van de kiespijn. Veel druk op de kies waarschijnlijk van de kou, hoogte en verstopte neus. De voorraad paracetamol die we bij hadden heeft hij allemaal op we hebben van en Nederlands echtpaar nog enkele paracetamolletjes gekregen. Na het ontbijt vertrokken uit Goratabela 2992 meter en verder gedaald. In Lama Hotel, 2410 meter zijn we gestopt voor een korte theepauze en daarna zijn we doorgelopen naar Bamboo lodges voor de lunch, 1970 meter. Na dik 4 uur dalen zijn we uiteindelijk aangekomen in Landslide, 1680 meter. Na een warme douche, een emmer met een kraantje hebben we in de middag alleen maar uitgerust. Het douchen was alweer een paar dagen geleden dus we hadden het verdiend. Patrick is nog even naar de hotspring gelopen. In de middag heeft het weer veel geregend. Patrick had nog steeds veel kiespijn. Bashu onze gids heeft in de avond samen met een andere gids een kip gekocht (800 rupi), die ter plaatse werd geslacht en klaargemaakt. Hierbij zijn de nodige glazen raksi (lokale wijn (zeer sterk)) gedronken wat wij die nacht ook wel hebben meegekregen, de herrie schoppers.
Woensdag 7 mei 2008: Landslide – Chandanbari
Patrick is van zijn kiespijn af. Dit was een goed begin van de (zware) dag. Tijdens het ontbijt hadden we een mooi uitzicht op de rivier en de bossen waar we een soort van wezel en eekhoorns zagen. Na het ontbijt hebben we Landslide, 1680 meter verlaten en zijn we flink geklommen naar Thulo Syaphru, 2210 meter. Van daaruit doorgelopen (lees: klimmen) naar Dursagang, 2720 meter. Na de lunch was het weer flink klimmen om aan te komen in Danda teashop, 3210 meter waar we natuurlijk een kopje thee hebben gedronken. Met name dit gedeelte was een uitputtingsslag en we moesten dan ook regelmatig rusten. Even werden we nog achtervolgd door een aantal jaks maar gelukkig voor ons vonden ze wat gras om te eten. Na nog een klein uurtje te hebben gelopen zonder al te veel klimmen zijn we aangekomen in Chandanbari, 3250 meter. Totaal zijn we vandaag 1370 meter geklommen. We hebben dik 5,5 uur gewandeld maar in totaal 8 uur onderweg geweest. Dit was met stip de zwaarste wandeldag in Nepal voor ons. Na het douchen was het uitrusten en vroeg naar bed want de volgende dag zou weer een zware lange dag worden.
Donderdag 8 mei 2008: Chandanbari – Gosainkund
Slecht geslapen afgelopen nacht en heel vroeg wakker. Dit kwam doordat een grote groep Israeliërs feest vierden (60 jaar onafhankelijk) en Nepalezen (pelgrims) laat aankwamen en al weer vroeg en luidruchtig opstonden. Na een zeer matig ontbijt zijn we vertrokken uit Chandanbari, 3250 meter. De eerste thee stop hadden we al na een dik uur, Chyolangpati 3584 meter, ongeveer 330 meter gestegen. Vanuit hier was het klimmen naar 3900 meter waar we in Laurebina hebben geluncht. We waren daar rond 10:30 uur dus het was een vroege lunch maar gelukkig zit er minimaal een uur tussen bestellen en serveren over het algemeen. Tijdens de lunch ging de gids onderhandelen over babysokjes en een mutsje voor zijn 1 jarig dochtertje. Ook wij kochten een paar roze babysokjes zodat de gids wat meer korting kreeg.
Rond 12:00 uur zijn we naar de 1e pass gelopen, 4165 meter. Na 2 uur waren we in Gosainkund, 4380 meter waar we de nacht hebben verbleven. Deze keer hadden we totaal geen last van de hoogte, dus dit was wel erg prettig. Vanuit Gosainkund hadden we een mooi uitzicht op de meren. De meren zijn voor de Nepalezen een bedevaartsplaats. We zijn onderweg dan ook veel Nepalezen tegen gekomen. We waren net een half uur in het theehuis toen het begon te hagelen en daarna te sneeuwen. In de middag en avond hebben we rond een houtkachel gezeten en zitten kletsen met een Canadees stel, een Amerikaanse en twee Israeliërs.
Vrijdag 9 mei 2008: Gosainkund – Chandanbari
Er lag niet veel sneeuw maar de ijspegels hingen aan het dak. Door de zon begon alles snel te smelten. Eerst nog even naar het heilige meer van Gosainkund gelopen en wat foto’s gemaakt, de bedevaartsplaats voor Nepalezen. Daarna zijn we aan de terugreis begonnen. Wat we de dag ervoor hebben geklommen moesten we vandaag weer dalen. In Chandanbari zijn we niet naar hetzelfde theehuis gegaan omdat we daar het eten te slecht vonden. Gelukkig had de gids dit voor zichzelf ook al besloten. Vroeg in de middag aangekomen in Lhasa hotel en na een lekkere warme douche (wat al weer een paar dagen geleden was) hebben we het in de middag rustig aangedaan (wat kaarten met de gids). We zijn met het Canadese stel, Leah en Dustun naar de Gompa en een "cheese factory" (kaasboerderij) geweest. Bij de cheese factory hebben we een halve kilo Yak cheese gekocht en dit in reepjes laten snijden. Hier hebben we samen met de gidsen van zitten smullen onder genot van een kopje thee (wijn is hier niet te krijgen, alleen de lokale wijn maar dit is meer alcohol dan wijn). De Canadezen hadden een jeep besteld om terug te rijden naar Kathmandu en boden ons aan m mee te rijden (dit vonden wij uiteraard geen slecht idee).
Zaterdag 10 mei 2008: Chandanbari – Dunche:
Na het ontbijt vertrokken uit Chandanbari, 3250 meter. Het was vandaag veel en stijl dalen tot net voor Dhunche, 2030 meter. Het laatste stukje was weer even stijgen. Dhunche was het eindepunt van de wandeling en hier kwamen we net voor de middag aan. Ook het Canadese stel arriveerde net na ons in het hotel, zij hadden een iets andere route gelopen dan ons. Na de lunch is Patrick naar de locale kapper geweest voor een knip- en scheerbeurt. Wij vonden het erg goedkoop, 60 rupees, is 60 eurocent maar blijkbaar heeft de kapper er nog op verdiend. De gids was ook weggeweest en hoefde maar 35 rupees af te rekenen. Daarna hebben we de email geprobeerd te lezen maar er was weer een stroomstoring. Met het Canadeze stel hebben we de avond doorgebracht en later kregen we ook nog gezelschap van de gidsen.
Zondag 11 mei 2008: Dunche – Kathmandu:
Om 6:30 uur ontbeten en iets na 7:00 uur zijn we met de Jeep vertrokken uit Dunche en gereden in de richting van Kathmandu. Rond half 11 kwamen we eindelijk aan op de asfalt weg, de tijd ervoor was over een hobbelige zand weg met veel kuilen en gaten. Na de lunch, een traditionele dal bhat (rijst met curry en wat groenten), zijn we verder gereden naar Kathmandu waar we rond 13:30 uur zijn aangekomen. We hebben onze rugzakken opgehaald bij het trekkingsbureau en zijn naar hotel Tradition gelopen. We wilde weer een ander hotel proberen. In de middag nog wat email gecheckt en met de gehele familie gechat. We hebben de was en de slaapzakken naar de wasserij gebracht en toen was de middag al weer ver om. In de avond hebben we ter afsluiting met het Canadese stel gegeten en nog wat zitten kletsen.

Al met al weer een mooie ervaring. Het avontuur in Nepal loopt op zijn einde. Morgen gaan we nog een dag naar een tempel en Patan, een van de 3 koningssteden, met de gids en zijn vrouw en dan is het nog een dag wat aanrommelen in Kathmandu. De vlucht is inmiddels bevestigd en we hebben al een hotel uitgezocht en gereserveerd in Singapore. Ook hebben we al de formulieren voor het visum dat we in Singapore moeten aanvragen voor Indonesië uitgeprint. Volgens ons zijn we niets meer vergeten en kunnen we aanstaande donderdag via India (waar we ongeveer 15 uur moeten wachten op het vliegveld) naar Singapore vliegen.