Chitwan National Park

Om kwart voor zeven stond de taxi klaar bij ons hotel in Pokhara om ons naar het busstation te brengen zodat we de bus naar Chitwan National Park konden nemen. We hadden een adres gekregen van Femke die we hadden ontmoet tijdens de Annapurnatrekking een paar weken eerder. Een goede lodge met de naam "Sapana village" (http://www.sapanalodge.com/), een lodge die in samenwerking met Nederlanders is opgezet en waarbij geld ten goede komt aan de Tharubevolking die hier leeft.
Ondanks dat er stoelnummers op de bustickets vermeld staan valt het voor een aantal mensen (en dat zijn vaak toch dezelfde) niet mee om op de juiste plaats te gaan zitten en zeker niet als ze hun stoel op moeten geven als er op je busticket "roof" staat (dat betekend dat er geen stoel meer over is en dat je dus letterlijk op het dak van de bus bij de bagage kan gaan zitten). Wij hadden gelukkig wel een stoel en na een vertraging van ongeveer 20 minuten zijn we dan toch naar Chitwan National Park vertrokken. De route was bijzonder mooi waarbij we een rivier volgde.

Om ongeveer een uur kwamen we aan Sauraha, het plaatsje waar de lodge was gelegen en erg dicht bij het park. Een chauffeur van de lodge stond op het buspark op ons te wachten en we werden naar de lodge gebracht waar we door Dhurba Giri werden ontvangen en een welkomsdrankje kregen. Het zag er netjes verzorgd uit en we waren de enige gasten. Na gelunchd te hebben hebben we de kaart met alle activiteiten eens bekeken. Veel van de activiteiten waren in en rond het park maar er waren ook activiteiten gericht op de plaatselijke bevolking, het Tharuvolk. Zo zaten we dan die zelfde dag op een kar getrokken door twee ossen die ons door de aangrenzende dorpen heen leidde. Van de gids kregen we uitleg over van alles en nog wat wat er in het dorp te zien was en hoe de mensen leven. De bevolking was zeer vriendelijk en het was geen probleem om in hun leven te kijken. De mensen eten vooral vis, gevangen in de rivier die langs de lodge liep. Met kleine schepnetten scheppen ze kleine visjes van ongeveer 5 cm uit het water en zodra ze een maaltje bij elkaar hebben gescharreld worden de visjes schoongemaakt en worden ze gekookt. Hierna zijn we weer teruggereden naar de lodge en konden we gaan eten. Wij hebben geen vissen gegeten. De elektriciteitsvoorziening was nog slechter dan de voorgaande plaatsen waar we zijn geweest dus hebben we veel bij kaarslicht gegeten en zijn we op tijd naar bed gegaan.

Dit was ook wel nodig omdat we de volgende morgen om 6:00 ontbijt hadden en ons klaar moesten maken voor een dag wandelen door de Jungele met twee gidsen.

Nadat we overgezet waren in een uitgeholde boomstam van een katoenboom liepen we regelrecht het park in. Eerst nog even wat uitleg over wat we wel en niet moesten doen als we dieren als Neushoorn, Beer en Tijger tegen zouden komen en daarna lopen. Het begon goed met diverse herten en apen die we tegenkwamen. Leuk om te zien maar we gingen voor de neushoorn, uiteraard is een tijger veel spectaculairder maar de kans hierop is erg klein.

Eenmaal in de jungle lopende zag de gids op ongeveer een honderd meter een groep van zo'n tien vrouwen aan komen lopen die gras kwamen snijden voor het vee. Samen met de andere gids maakten ze een plan om de dames te laten schrikken en ze zeiden dat we goed moesten kijken (wij stonden in de bosrand opgesteld). De gids maakte met zijn handen het geluid van een neushoorn, voor ons prachtig om te horen maar de vrouwen begonnen vrijwel direct terug te rennen. Na vijftig meter stonden ze stil en te wijzen naar de bosrand waar het geluid vandaan moest komen en nogmaals liet onze gids het geluid horen waarna de dames het weer op een rennen zette. Uiteraard moesten wij hier om lachen en zijn we weer verder gelopen. Wij denken dat de dames nu nog met hartkloppingen door de jungle lopen.

Na nog wat bijzondere vogels te hebben gezien en nog wat reeën werd het steeds warmer en werd de kans om dieren te zien steeds kleiner. Rond een uur of elf bereikten we een uitkijktoren en na ongeveer een minuut of tien zagen we heel in de verte een neushoorn lopen, te ver weg voor een goede impressie maar toch. Een uurtje later hadden we een plekje gevonden in jungele waar we konden lunchen. We waren verrast wat er allemaal uit de rugzak van de gids kwam maar een ding was zeker, we hadden niets te klagen.

De temperatuur werd steeds hoger en volgens de gids liep deze nu al tegen de veertig graden en dat is niet echt lekker. Dit werd ook nog eens versterkt door de regen die er die nacht was gevallen en dus de luchtvochtigheid erg hoog was. Na nog wat te hebben gewandeld hadden we nog een uitkijktoren gevonden en werd besloten om een tijdje uit te rusten in de schaduw (en wat te slapen). Dit deed ons goed.

Nu was het al middag en we hadden nog geen neushoorn gezien en we liepen al weer terug naar de rivier waar we het park weer uit zouden lopen. De fut ging er uiteraard langzaam uit en ondanks de grote hoeveelheid water die we hadden meegenomen leek hier ook een einde aan te komen en werd het dus echt tijd om te vertrekken uit het park.

Zo'n 200 meter voor de rivier (rond een uur of vijf) werden we dan toch nog verrast met een overstekende neushoorn. De gids keek waar hij naartoe liep en we besloten hem even te volgen, dit was uiteraard weer terug de jungle in. Op een gegeven moment moesten we een boom in klimmen om over het gras naar de neushoorn te kijken en wat foto's te maken. Dit was uiteraard de beloning op een dag zwoegen door de jungle.

Nadat de neushoorn dan echt het hazepad had genomen (was ook op zoek naar een waterplaats) zijn we teruggelopen naar de rivier waar we nog even getrakteerd werden op een krokodil en een schildpad. De dag was geslaagd.

De volgende morgen wederom vroeg opstaan om naar de Jungle te rijden want hier stond een olifant klaar die ons mee zou nemen voor een tochtje. Dit is nu de tweede keer dat we op de rug van een olifant rijden (de eerste keer was in Vietnam) en laat een ding duidelijk zijn: voor Patrick was dit echt de laatste keer, al dat geschommel, achterstevoren op een olifant. We zagen wel twee neushoorns van heel dichtbij dus dat maakte natuurlijk wel heel veel goed. Deze bleven heel rustig staan omdat ze geen angst hebben voor olifanten. Verder zagen we nog enkele herten waarna we weer teugreden naar de opstapplaats waar de volgende toeristen al weer klaar stonden.

Rond de middag stond er nog een olifant op het programma en wel eentje die we moesten wassen. Zo rond een uur of elf kwam het gevaarte de tuin van de lodge binnengelopen en begon het zich tegoed te doen aan de bomen en struiken. Tijd om op te stappen, de olifant boog zijn hoofd naar voren waarna Vera zijn oren vast moest pakken. Hierna moest ze haar voet op de slurf zetten en met wat hulp van de begeleider werd ze zo boven in de nek gezet. Een heel klein meisje op een hele grote olifant. Daarna liepen we met z'n allen naar de rivier acher de lodge en net voordat de olifant het water in liep klom ook de begeleider op de rug van de olifant. Rustig werd de olifant in het water gedirigeert en zakte zij door haar knieën en na nog een teken viel ze op haar zij. Uiteraard was dit de bedoeling want zowel de olifant als Vera gingen kopje onder en de begeleider stond nog op haar buik. Hierna was het weer een hele kunst om op de olifant te klimmen maar toen dit eenmaal gelukt was ging de olifant weer op haar poten staan en nam ze haar slurf vol met water wat ze over haar kop in het gezicht van Vera spoot. Dit herhaalde zich zo'n keer of tien. Daarna was het de beurt aan Patrick, hetzelfde ritueel en ook totaal verzopen aan het einde van het verhaal. Na wat "gespeeld" te hebben met de olifant moest er dan echt gewerkt worden. De olifant moest worden geschrobt. Met behulp van een steen moest over de huid van de olifant worden geschrobt om zo het vuil er af te boenen. Nog een hele klus en dit doen ze elke dag of er nu toeristen zijn of niet. De olifant vond het heerlijk, die lag op haar zij in het water met de slurf net boven de waterspiegel. Hierna nog even wat gespeeld tijdens het afspoelen en na een uurtje was het dan gedaan en liep de olifant weer terug naar de lodge. Deze ervaring met de olifant was er wel eentje om bij te blijven. De rest van de middag hebben we wat uitgerust.

De dagen erna zijn we nog met een kano op de rivier geweest, hebben we nog een nacht in een hut in de jungle geslapen, hebben bij een Tharufamilie gegeten en geholpen met het bereiden van de maaltijd en nog vele andere dingen. Uiteraard hebben we ook genoten van alle rust die er rond de lodge te vinden was. Chitwan National Park en zijn activiteiten zullen we niet snel vergeten.

Gisteren zijn we aangekomen in Kathmandu na een weer enerverende busreis en we zullen de aankomende dagen de omgeving van Kathmandu bekijken.