Weer thuis ?!?

En daar gingen we dan zondagmorgen om half zeven richting de metro om ons af te laten zetten op het vliegveld. Voor ons begon de dag maar voor velen in Madrid was het uitgaan nog niet afgelopen. Zelfs om half zeven bruist de stad nog steeds. Na een klein uurtje in de metro kwamen we aan op het vliegveld en waar het de eerste keer met KLM niet goed ging (stoel overboekt) ging nu alles goed. Het inchecken verliep voorspoedig en we waren al snel van de te zware rugzakken af. Nog even een SMSje verstuurd richting Nederland dat we er nu toch echt aankwamen en toen nog een kleine twee uur wachten op het vliegtuig.

Na een relaxte vlucht die we begonnen met een stralend blauwe lucht ploeterde het vliegtuig de laatste kilometers door een dik pak bewolking. We zijn weer thuis in Nederland! Bij aankomst op schiphol was het doorlopen naar de band met de koffers maar er waren maar weinig mensen die de koffers op kwamen halen. Het gros was op doorreis en dat leidde tot wat verwarring bij een enkele. Een persoon die achter ons had gezeten in het vliegtuig stond wel te wachten op zijn koffer en dat was ene zekere "John Heitinga (correctie van Cees: het was Huntelaar, maar Heitinga zat er ook in)". Wij hebben er ooit wel eens van gehoord maar dat is dan ook alles. Ruud en Cees vonden het wel erg interessant maar gelukkig hadden ze ook oog voor de thuiskomers.

Met een spandoek in de hand stond de familie ons allemaal (op de kleine Thijmen na) op te wachten en na een paar minuten realiseerde we ons dat we de uitgang een klein beetje versperde. Na een bakje koffie of een fristie begonnen we aan de reis naar "huis". Dit is natuurlijk een beetje vreemd want we hebben uiteraard geen huis op dit moment. Net als voor de reis logeren we bij Vera d'r ouders, we zullen zo snel als mogelijk weer een plekje voor onszelf gaan zoeken. We werden onthaald met een bakje koffie/thee en appeltaart door tante Marian. Ruud kwam even later binnen met de andere aanwinst in de familie, Thijmen. Uiteraard moesten we op de foto met beide en zoals je ziet hebben ze niet in de gaten wat er allemaal gebeurd en wie deze vreemde mensen zijn.

Wij vertelden over de wereldreis en wat er allemaal was gebeurd, wat we hadden meegemaakt en de familie over een jaartje Nederland en zo probeerden we in een middag elkaar weer op de hoogte te brengen maar zoals je zult begrijpen zullen we daar wel wat meer tijd voor nodig hebben.

Als afsluiting was er dan de Hollandse kost: boerenkool, zuurkool en peeënstamp voorzien van een balletje gehakt of een stukje rookworst. Riet moet toch al gauw zo'n twee uur aardappels hebben geschild maar ze had het graag gedaan. We hebben veel verschillende gerechten gegeten het afgelopen jaar maar boerenkool, zuurkool en peeënstamp kun je toch alleen maar vinden in dit koude kikkerlandje.

Dit is dan toch echt het einde van een heel speciaal jaar waar we zeker geen spijt van hebben gehad. We zullen nu weer een nieuwe start moeten gaan maken maar daar hebben we alle vertrouwen in. In het bijzonder willen we Karin en Roland bedanken voor het behartigen van alles wat dit jaar in Nederland door moest gaan en de benodigde ondersteuning met betrekking op computergebied. Zonder hun zou het zeker niet zo'n geslaagd jaar zijn geworden.

Verder willen we jullie, de trouwe lezers van de weblog bedanken. Wij vonden het leuk om jullie op de hoogte te houden van onze belevenissen en jullie reacties bleven ons motiveren om te blijven schijven.

Dit weblogberichtje is dan echt het laatste maar als je meer mooie en spannende verhalen wil horen of een van de misschien 16.000 foto's wil komen bekijken ben je uiteraard van harte uitgenodigd. Prettige kerstdagen en een gezond 2009 vanuit Gilze, Nederland en wie weet in de toekomst dat we nog een een weblog opstarten voor een nieuw avontuur.....................

P.s. Vera heeft in Madrid JA gezegd!!!

Madrid

Het was in vergelijking met de busrit, Iguazu - Buenos Aires een zeer lange vlucht naar Spanje. Het zal wel komen omdat de bussen in Argentinië toch echt wel een stukje luxer zijn dan het vliegtuig maar het kan natuurlijk ook komen omdat we misschien nog wel geen zin hadden om terug te gaan naar het koude Europa.

Met een dikke trui binnen handbereik stapten we woensdag om half drie in een t-shirtje in het vliegtuig. Na een nachtje niet slapen kwamen we dan ook om half zes in de morgen gebroken aan op het vliegveld met in ons achterhoofd dat we pas om een uur in de middag het appartementje konden betrekken.
Je leest het goed: als afsluiting hebben we een appartementje geboekt. Je moet toch een keer per jaar een keertje vakantie nemen hadden wij gedacht. Nadat we een paar uurtjes op het vliegveld hadden gehangen zijn we om negen uur een kaartje voor de metro gaan halen en richting het appartement gegaan waar we onze rugzakken af konden zetten. Daarna hebben we nog een stukje van Madrid verkent om ons om een uur weer te melden bij het appartement.
Na wat te hebben uitgerust (lees: geslapen) hebben we nog wat rondgelopen en zijn we vroeg in de avond naar bed gegaan om de volgende morgen lekker op tijd te kunnen vertrekken, dachten we!?!.
We hadden geen wekker gezet en dat resulteerde erin dat we op half elf wakker werden waarna we dus snel uit bed zijn gesprongen, ontbeten hebben om dan toch maar Madrid te gaan verkennen.
Madrid is een mooie en gezellige stad. Het is er overigens niet zo koud als we hadden verwacht maar dat kan ook komen omdat de zon hier al drie dagen zich goed heeft laten zien. Madrid heeft vele mooie gebouwen, mooie parken en een rijke historie. We zijn als eerste vrijdagmorgen naar het "Prado"museum gegaan. Normaal gesproken zijn we niet echt museumgangers maar dit mocht niet worden gemist volgens de boekjes. Er hingen vele "bekende" schilders maar na twee uurtjes zijn we toch maar weer lekker naar buiten gegaan in de richting van de botanische tuin, het Retiropark en om de rest van de stad te gaan verkennen. Er is overdag niet echt een kerstsfeer te bekennen in Madrid, af en toe wat versieringen en dat is het. In de avond is echter alles verlicht. Kerst in Buenos Aires klopt niet met het beeld dat wij normaal gesproken van kerst hadden maar in Madrid klopt alles weer. De avond hebben we afgesloten in een paella restaurant.
Vanmorgen zijn we nog maar wat inkopen gaan doen en hebben we wat geslenterd door de stad en we zullen vanavond Tapas gaan eten.

Het is vandaag dan echt de laatste dag als je morgen, de vlucht, niet meetelt. We zijn benieuwd hoe het in Nederland is en te horen wat we allemaal hebben gemist. Verder willen we de twee nieuwe gezichten in onze familie, Jasmijn en Thijmen, nu ook wel eens bewonderen. We hebben er al veel over gehoord maar ze nu eindelijk een keertje in het echt te zien en vast te houden zal ook wel erg bijzonder zijn. Morgen om half elf zal het vliegtuig vanuit Madrid vertrekken in de richting van Amsterdam waar we om ongeveer half twee aan zullen komen.

Al met al kunnen wij tevreden op een mooi jaar terug kijken waar we nog lang van kunnen nagenieten. Zoals wij al hadden verwacht hebben wij er geen moment spijt van gehad om er een jaartje tussenuit te piepen en wie weet in de "verre" toekomst ................................

Goed nieuws

Het is en was zeker niet het belangrijkste tijdens onze reis, geld. Maar ja, zonder geld kun je geen rondje rond de wereld maken. We vonden het dan ook erg vervelend om er achter te komen dat er iemand anders andere plannen had met ons geld. We hebben uiteraard de pret er niet door laten drukken
Vandaag kregen wij goed nieuws uit Nederland. De Rabobank zou alles vergoeden en inmiddels is het geld al weer overgeschreven op onze rekening. Wij willen de Rabobank Gilze uiteraard bedanken voor de goede en vooral snelle service. Wij hadden het gehoopt maar het moet uiteraard eerst op de rekening worden geschreven.
Wij gaan er vanavond eentje op pakken. Dit hebben we de afgelopen dagen natuurlijk ook gedaan alleen zal deze vanavond een stuk beter smaken.
Morgen is het weer tijd om op te stappen. Nog een paar uur en dan zullen we de zonnebril omruilen voor een muts en dikke jas. We zullen in de morgen vertrekken naar het vliegveld om om half drie, Argentijnse tijd, te vertrekken richting Madrid. Holland, Gilze ........ komt nu wel weer heel dicht bij.

Cataratas del Iguazu

Eigenlijk direct toen we zo`n kleine twee maanden geleden Argentinië binnen gingen en wij andere reizigers sproken over Argentinië, vroegen ze of we de "Iguazu watervallen", de watervallen op de grens tussen Argentinië, Brazilië (en Paraguay) hadden bezocht of gingen bezoeken. Dit was in eerste instantie niet de bedoeling omdat we via de grens met Chili langzaam naar beneden wilden reizen om via de kust weer naar Buenos Aires zouden reizen vanwaar we naar Madrid zouden vliegen.

Tevens hadden wij dit jaar ook al de watervallen in Zimbabwe, "VictoriaFalls" bezocht die nog groter zijn. Al snel werd dan gezegd dat dit toch echt de moeite waard was en ondanks dat ze misschien kleiner waren dan de" Victoriafalls", ze waren wel de grootste van Zuid Amerika en de breedste van de wereld.

En zoals zo vaak worden plannen bijgesteld waardoor we een weekje eerder aan kwamen in Buenos Aires en dus de nachtbus hebben gepakt om de ca. 1400 km naar de watervallen te overbruggen. We hebben er geen spijt van gehad want deze watervallen zijn inderdaad zeer indrukwekkend.

De Iguazu-watervallen (Spaans Cataratas del Iguazú, Portugees Cataratas do Iguaçu) bestaan uit meer dan 250 grotere en kleinere watervallen over een breedte van ruim 2700 meter zoals al eerder gezegd op de grens van Argentinië en Brazilië. De grens loopt dwars door de kloof "Garganta del Diablo", die gevuld is met waterdamp en het donderend geraas van het water. Op kilometers afstand hoor je het water al denderen en het zicht is werkelijk onvergetelijk.

Het meest indrukwekkende deel is toch wel de zogenaamde "duivelskeel,", een (bijna) cirkelvormige waterval van 80 m hoog. Rondom de waterval bevindt zich een subtropisch regenwoud met meer dan 2700 plantensoorten. De oevers zijn weelderig begroeid met prachtige bloemen en varens. De watervallen maken deel uit van twee nationale parken in zowel Argentinië als Brazilië. Het Argentijnse park werd gecreëerd op 10 januari 1939 en heeft een oppervlakte van 185.262,2 ha. In het park komen dieren voor zoals de reuzenotter, de reuzenmiereneter, de tapir, de jaguar en de kaaiman. Wij hebben helaas alleen maar een kaaiman gezien. Verder wemelt het er van de vlinders en de vogels. Meer dan honderd soorten vlinders in alle kleuren en geuren vliegen er rond en als je eenmaal bij de watervallen bent geweest en het vocht van de watervallen op je handen of kleding heb komen ze bij je zitten.

De watervallen zijn zeer toegankelijk zowel aan de Argentijnse als de Braziliaanse zijde waardoor je erg kort op de watervallen kunt komen en soms bijna boven het punt kunt kijken waar het water naar beneden kletterd. Met name aan de Argentijnse zijde kun je kort op de watervallen komen. De Braziliaanse zijde geeft een meer totaaloverzicht.

Het geheel staat sinds 1986 op de Werelderfgoedlijkst van de UNESCO.

Afgelopen dinsdag hebben we de Argentijnse zijde van de watervallen bezocht en vrijdag de Braziliaanse zijde. Dit betekende dat we voor dit uitstapje nog extra stempels in ons paspoort hebben gekregen want hoe lang of hoe kort je ook naar Brazilië gaat, je moet je paspoort laten stempelen.

De overige dagen hebben we het rustig aan gedaan en het er nog maar even van genomen. Het is hier overigens dik dertig graden en redelijk benauwd waardoor je je toch al niet te veel wil uitsloven.

Zondagmiddag om half vijf zullen we weer in de bus stappen waarna we na een lange busrit maandagmorgen om een uur of half elf aan zullen komen in Buenos Aires waar we dan echt de laatste twee dagen van Argentinië door zullen brengen. Voor woensdag staat de vlucht naar Madrid gepland en we hebben begrepen dat het iets kouder is dan hier in Argentinië waardoor we misschien nog wel genoodzaakt zijn om wat warmere kleding te kopen. Het is uiteraard wel de vraag of we in Buenos Aires aan winterkleding kunnen komen.

Buenos Aires is Tango

Dus als je in Buenos Aires bent vinden wij dat je een keertje moet gaan kijken. Her en der worden de danskunsten op straat aan het publiek vertoond. Dit is al erg leuk om te zien. Vandaar dat we besloten om zaterdagavond een tango avond bij te wonen.

Om half acht (acht uur) werden we opgehaald en naar een restaurant gebracht waar we een heerlijk driegangen diner kregen. Met een flesje wijn was er al snel stemming in het restaurant. Om tien uur begon de tangovoorstelling in een andere zaal aan de overkant van de straat.

Bij binnenkomst stond er een glaasje met bubbeltjessap klaar en daarna begon de gepassioneerde voorstelling. Een bandje verzorgde de muziek waarbij de accordion uiteraard het hoogste woord had. Afwisselend werd er gedanst en muziek gespeeld en ook het bekende nummertje waar onze Maxima om begon te huilen tijdens haar bruiloft met onze Willem kwam aan bod. Na twee uur gepassioneerde tango was de avond voorbij en werden wij weer terug gebracht naar ons hostel. Wij vonden het een zeer geslaagde avond en hebben er dan ook van genoten.

De dag ervoor, sinterklaasavond, was voor ons niet zo´n succes. Helaas kwamen we er achter dat er op de een of andere manier geld van de bankrekening van Patrick was afgeschreven. Uiteraard was het een aanzienlijk bedrag waar we zeker nog anderhalve maand van hadden kunnen reizen. Waarschijnlijk is de kaart ergens gekopieerd en kunnen ze de pincode ergens achterhalen want de kaart is nog gewoon in mijn bezit en wij hebben er altijd voor gewaakt dat er niemand mee kon kijken als wij geld uit de muur haalden. We weten niet wanneer ze een kopie hebben gemaakt en waar het zich heeft afgespeeld. Wat we wel weten is dat de transacties in Maleisië hebben plaatsgevonden en we zitten nu toch echt in Argentinië.

Doordat wij de afgelopen twee weken veel in de nationale parken waren hadden wij vrijwel geen beschikking over een computer waardoor het ook nog eens vrij laat is opgemerkt. Wij hebben Karin en haar gezinnetje, die onze bankzaken regelt, helaas op sinterklaasavond moeten storen om de rekening te laten blokeren. Helaas was het haar ook niet opgevallen en baalde ze hier stevig van. Sinterklaas stond voor de deur maar is eerst maar even een blokje omgegaan. Wij hebben begrepen dat hij toch nog langs is geweest met cadeautjes voor de kinderen.

Dezelfde dag hebben wij in Buenos Aires aangifte gedaan bij de politie en zoals je zult verwachten zouden wij hier natuurlijk ook een mooi weblogbericht over kunnen schrijven. Karin heeft bij de bank alles in werking gesteld om te proberen dat we ons geld terugkrijgen van de verzekering maar dat is natuurlijk afwachten.

Het thuisfront heeft geluk want we zouden kunnen zeggen dat we het geld hadden gereserveerd voor de terugkomst en dat we nu niet naar huis konden komen en de wereldreis nog maar een tijdje moesten verlengen maar de ticket voor de terugvlucht hebben wij veilig opgeborgen (en is al lang betaald).

1001 meren

Het landschap is enorm veranderd sinds we het "Lake-district" binnen zijn gereden. Het is wel een beetje te vergelijken met Zwitserland. Sommige stukken zijn ruig, andere weer vlak voorzien van weiden maar ook veel bossen. Uiteraard zijn er ook veel meren hier maar waarom zouden ze het anders het "Lake-district" hebben genoemd. Regelmatig kunnen we over de grens kijken en Chili zien liggen.

We proberen iedere dag een stukje te rijden om er dan voor te zorgen dat we zo rond de middag een camping hebben gevonden (meestal komen die net uit hun winterslaap en kijken ze een beetje vreemd op naar die "buitenlandse" toeristen) waar we de rest van de dag blijven en wat rondkijken. Soms blijven we twee of drie dagen om een dagje te wandelen en meer van de omgeving te zien.

Het weer is hier over het algemeen zeer mooi weer maar afgelopen week hadden we net een verkeerde dag uitgekozen om te wandelen naar een gletsjer, "glacier del Manso". Om het startpunt te bereiken moesten we gebruik maken van een toegangsweg die maar was ingericht op enkel verkeer zodat je er maar enkele uren heen en enkele uren van de dag over terug mocht rijden. We vertrokken vanaf de camping die schitterend aan een meer gelegen was. We waren de enige op de camping en hadden dan ook het rijk voor ons alleen. De dag dat we aankwamen was het erg mooi weer maar toen we de volgende morgen opstonden was het maar koud en grauw maar het regende "nog" niet.

Een uurtje later reden we richting het startpunt en onderweg begon het langzaam te miezeren maar goed dat is nog geen probleem! Ook toen we de wandeling startte mierzerde het maar met een goede regenjas en voorzien van enkele lagen warme kleding moest het goed komen. De regenbroek (die we al vanaf Nepal mee zeulen) dachten we niet nodig te hebben en namen dan ook niet de moeite om deze op te zoeken in de auto. Het zal toch wel beter worden dachten we nog heel naief.

De miezer veranderde na twee uur wandelen in regen en we waren nog niet bij de gletsjer aangekomen. Onder een overhangende rots zochten we beschutting voor onze lunch en hingen we de natte regenjassen uit. Na een half uurtje vertrokken we weer voor het laatste uurtje omhoog maar zoals zo vaak ging het alleen maar harder regenen en toen we de gletsjer hadden bereikt waren onze broeken en schoenen doorweekt.

Eigenlijk zouden we nog een stukje doorlopen om bij een uitzichtpunt met drinkgelegenheid een korte pauze te houden alvorens we terug zouden lopen maar aangezien we het geen goed idee vonden om met onze natte koude kleren te gaan zitten besloten we om terug te lopen richting de auto die volgepakt zat met droge, warme kleding. We hebben stevig doorgelopen naar beneden maar uiteindelijk begonnen we het toch koud te krijgen. Ongeveer tien minuten van de parkeerplaats vandaan stopte er een auto die vroeg of we mee wilden rijden. Nou nee, maar toch bedankt.

Die avond moesten de schoenen worden gedroogd boven het kampvuur en was het maar goed dat de pizza (Jaja, je leest het goed) even tijd nodig had om knapperig te worden boven de gloeiende kooltjes. Je wordt best creatief als je een maandje kookt op een vuurtje met alleen een rooster en een pannetje tot je beschikking maar we zijn die uitdaging aangegaan omdat we de restaurants inmiddels wel een beetje hebben gezien. De schoenen waren bijna droog en de pizza smaakte prima. Die avond konden we gelukkig wel lekker warm binnen zitten en maakte de campingeigenaar een heerlijk bakje warme chocomel voor ons klaar.

Overigens, zoals we hierboven al schreven is het meestal schitterend weer en dan is het uiteraard in de zon, met een goed boek onder het genot van een glaasje, gekoeld door het koude, koude water uit het meer wel uit te houden. Inmiddels is Vera weer door haar boeken heen en op zoek naar een nieuw "Engels" boek (Nedelands kennen ze hier niet). Patrick heeft er nog een te gaan maar volgens Vera leest hij als een slak en is het ook maar te hopen dat het boek bij aankomst in Nederland dan ook uit is. Dat wil overigens niet zeggen dat hij niet veel leest want afgelopen jaar is het aantal gelezen boeken verdubbeld.

We zijn inmiddels aangekomen in "San Martin de los Andes": een gezellig stadje waar we weer wat etenswaren in zullen slaan voor de komende dagen. Vanmiddag zullen we dan weer richting een meer en camping rijden om morgen weer te gaan wandelen. Vandaag is het weer mooi weer dus laten we maar hopen dat dit morgen ook zo is. We zullen hier nog een dag of twee verblijven voordat we weer richting "Buenos Aires" zullen rijden (1300 kilometer) om de auto in te leveren.

De keuze om een auto te huren en te gaan kamperen was volgens ons een goede zet. We hebben er veel vrijheid voor terug gekregen en we hebben verschillende anderen horen klagen over het slechte bereik van nationale parken en dergelijke omdat het hier nog geen hoogseizoen is. Daarbij komt ook nog eens dat de bussen niet voor niets zijn.

Rockhopper

Afgelopen dinsdag zijn we aangekomen in "Puerto Deseado", wederom aan de kust en waarschijnlijk voor ons de laatste keer in Argentinië als je "Buenos Aires" niet mee telt. We hadden gelezen over een bijzondere pinguin die leeft op "Isla Pinguino" zo´n dertig kilometer uit de kust van "Puerto Deseado".

Om dicht in de buurt te komen moesten we uiteraard een tourtje met een boot regelen. Nu waren wij in de veronderstelling dat we hier een uurtje, maximal twee uur mee onder de pannen zouden zijn. Dinsdagavond om een uur of zeven liepen wij dan ook het bureautje binnen dat deze tourtjes organiseert. We waren blij dat we nog net voor sluitingstijd binnen liepen want de volgende morgen gingen ze naar het eiland en normaal gesproken gaan ze maar een keer per week, als er genoeg mensen zijn en de weersomstandigheden het toelaten. De tour zou zo´n zeven uur in beslag nemen en dat was dus een stukje langer dan wij in gedachte hadden maar dat vonden wij uiteraard niet erg. Net voordat we naar buiten liepen vroegen we nog even hoe laat we er de volgende morgen moesten zijn. Lachend werd er half zes geroepen: en hij meende het nog ook!!!

De volgende morgen werden we net voor vijf uur en de wekker wakker. Snel aankleden en een boterham naar binnen werken. De haven lag ongeveer een kilometer van de camping dus dat konden we makkelijk lopen. Om tien over half zes zaten we met zo´n twaalf man en drie bemanningsleden op een grote rubber boot en voeren we de volle zee op. Het was zeer goed weer en erg rustig op zee dus de vooruitzichten waren goed.

Na een minuut of twintig doken de eerste dolfijnen "Peale´s dolphin" met een grijze bovenkant en witte buik op rond de boot. Daarna volgde de "Commersonis dolphin", zwarte kop en rug en staartvin en voor de rest wit. Vera was in haar nopjes en zat al te stralen op de boot en dan moest de "Rockhopper Pinguin" nog komen.

De boot voer met zijn neus in het strand van kiezels en het was de bedoeling dat je zo snel

als mogelijk van de boot sprong, spullen aanpakte en maakte dat je boven kwam want er was nogal wat golfslag. Na twee keer was alles en iedereen aan wal. De boot ging voor de kust voor anker liggen en de kapitein kwam ons na in zijn kajak.

Over het gehele eiland scharrelden de "Magallanic pinguins", de meest voorkomende. Er zaten er verschillende op eieren en een enkeling had een jong onder zijn vleugels. Erg leuk om te zien maar we gingen toch echt voor de "Rockhopper pinguin". Na een uurtje kwamen we aan bij deze toch wel heel speciale pinguins, zeg nou zelf. Ze kwamen ons een beetje agressief over maar we konden ze benaderen tot zo´n twee meter en ze accepteerden alles. Sommige waren zelfs erg nieuwsgierig wat er allemaal gebeurde. Het zijn echte rockers want als je ze ziet rennen en springen (en de koppen uiteraard) doet het je denken aan een rockconcert. We hebben anderhalf uur tussen deze pinguins zitten genieten voordat we weer verder gingen naar de andere dieren zoals de zuid Amerikaanse zeeleeuw en andere bijzondere vogels maar voor ons was de dag geslaagd.

Na een lunch op het eiland te hebben genuttigd voeren we weer terug naar het vaste land en werden we onthaald door diverse "Commersonis dolfijnen" waardoor Vera d´r gezicht de rest van de dag bleef stralen. Om half twee in de middag liepen we terug naar de camping met een hele dag aan ervaringen achter de rug.

Inmiddels zijn we weer vertrokken richting het "Lake district", richting Chileense grens waar vele mooie natuurparken liggen.

Parque National Los Glaciares

We hadden besloten om er afgelopen dinsdag een lange reisdag van te maken, een dag waar we veel afstand wilden overbruggen. Om zes uur werden we zoals gewoonlijk wakker door de eerste zonnestralen en om half zeven hadden we ontbeten en de tent ingepakt. Vanuit "Coletta Olivia" zouden we in een keer doorrijden naar "El Calefate". Dit was ongeveer duizend kilometer rijden. We moesten een hele hoek maken, eerst langs de kust naar beneden en dan rechtsaf naar boven richting de Andes. We reden dan wel over een asfaltweg. We konden er ook voor kiezen om een stukje (200 kilometer) onverhard te pakken, dit zou in afstand veel schelen (ca. 300 kilometer) maar in tijd vrijwel niets. De avond ervoor hadden we besloten om voor de asfaltweg te gaan.

Het eerste gedeelte verliep voorspoedig. We kwamen al snel op het punt aan waar we moesten kiezen om rechtdoor over de langere asfaltweg (ca. vier uur) te rijden of toch rechtsaf over halfverhard pad (ook ca. vier uur) te rijden.

We besloten alsnog dat we over het halfverharde pad gingen want we waren de kustweg, die we al vanaf Buenos Aires volgen een beetje zat en hoopten dat het landschap zou veranderen als we landinwaarts, richting de Andes zouden rijden.

Dat hadden we natuurlijk eerder besloten dan gedaan en na een kilometer of vijf keken we elkaar nog een keertje aan, maar goed, we hadden al weer vijf kilometer gedaan (nog maar hondervijfennegentig). Met een slakkegangetje van zo´n vijftig kilometer per uur (en soms wel zeventig!?!) bleven we maar doorrijden en na vier uur het geklap van stenen onder de auto te hebben gehoord en twee passanten te hebben gezien (geen dorp of huis langs de weg) arriveerden we dan op "een asfaltweg" waar we nog hondervijftig kilometer over mochten rijden om te komen in "El Calafate". "El Calafate" is erg toeristisch en trekt mensen vanaf de gehele wereld aan om zijn beroemde gletsjer "Glaciar Perito Moreno". Hierdoor is alles wat betreft prijzen ook in het kwadraat en waren we dan ook erg blij met de "eigen" auto en de tent zodat we alles een klein beetje onder controle te houden.

Om iets over vijf kwamen we aan in "El Calafate". Net over een bruggetje midden in het dorp langs de rivier lag de camping, de mooiste camping tot nu toe, waar we twee nachten wilden verblijven. Nadat de tent stond en we een snelle warme douche hadden genomen zijn we nog even het dorp in gelopen. ´S avonds hebben we gegeten in het restaurant van de camping, 3 gangen voor 25 Peso (zes euro, dat was dan weer heel goedkoop). Na het eten was het laat genoeg (negen uur) om te gaan slapen, het was overigens ook erg koud geworden. We hadden ons thermo-ondergoed hard nodig!
De volgende dag hebben we wat rond gekeken in het dorp en wat informatie ingewonnen over het gebied. In de middag zijn we met de auto een rondje door de bijzonder mooie omgeving gereden. Bij het toeristen informatiepunt vertelden ze ons die morgen dat je een boottochtje langs drie gletsjers kon maken maar waarschijnlijk hadden ze bij het toeristen informatiepunt al een paar maandjes liggen slapen want de route was al maanden versperd door ijs. Als alternatief boden ze twee andere gletsjers aan waaronder de beroemde "Glacier Perito Moreno". We besloten om dit niet te doen omdat we de volgende dag zelf met de auto naar de gletsjer wilden rijden en een kaartje maar liefst 300 Peso (omgerekend vijfenzeventig euro) per persoon kostte.
Na het ontbijt hebben we de volgende morgen de tent ingepakt en zijn naar "Parque National Los Glaciares" gereden. Nadat we de entree van het park waren gepasseerd was het nog wel een stukje rijden naar de beroemde gletsjer "Glaciar Perito Moreno" maar dat maakte niet uit want de uitzichten waren bijzonder mooi.

Ter plaatse van de gletsjer kon je rondlopen en dan zie je pas echt dat zestig meter ijs erg hoog is. Soms hoorden we gerommel en een enkele keer zag je dat stukken ijs af breken en in het water vallen. Na onze lunch hebben we ter plaatse een boot geregeld om de gletsjer vanaf "laguna Argentino" te bekijken. Na de boottocht van een klein uur met maar drie passagiers aan boord (er was plaats voor misschien wel tweehonderd personen) zijn we weer via "El Calafate" naar "El Chalten" gereden. Wederom was dit een spectaculaire rit en rond een uur of zes vonden we een camping. Bij het oppompen van het luchtbed ging het mis waardoor er een soort kussen onstond in het luchtbed (en deze later lek bleek te zijn waardoor we die nacht een keer of vier het luchtbed hebben moeten oppompen).
Het was erg koud die nacht en doordat het luchtbed leeg liep lagen we regelmatig op de grond. Na een warme douche (hadden we wel nodig) om op te warmen snel ontbeten. Na het ontbijt zijn we begonnen aan de wandeling naar "laguna Torre" waar wederom een gletsjer te bewonderen was. Het eerste gedeelte was stijgen en daarna was het redelijk vlak. Na drie uur wandelen kwamen we aan bij het meer. Na de lunch en enkele foto´s te hebben gemaakt was het weer tijd voor de terugweg. Aan het einde van de middag kwamen we weer aan bij de camping in "El Chalten". Die avond hebben we geprobeerd het luchtbed te plakken. We hebben buiten gekookt en gelukkig konden we binnen eten want het was er wederom erg koud en winderig. Na het eten hebben we nog even zitten kletsen met twee franse meiden die ook zes maanden aan het reizen waren in Zuid Amerika. Die nacht waaide het erg hard en het plakken van het luchtbed was niet succesvol geweest, wederom moesten we meerdere keren pompen.
Maandag stond de wandeling naar "Laguna de los Tres" op de planning. In het begin was het wederom redelijk stijgen, daarna weer redelijk vlak, vergelijkbaar met de dag ervoor. Na drie uur wandelen hebben we geluncht voordat we aan de "grote" klim begonnen. Een dik uur alleen maar stijgen (vierhonderd meter) en toen we dachten dat we er waren moesten we nog een stukje stijgen. Hierna zagen we "laguna de Los Tres". De laguna was bevroren en er lag sneeuw op waardoor er niets te zien was van het blauw/groene meer. De uitzichten waren wel erg mooi uiteraard. Patrick is nog een bult overgegaan en naar een achterliggend meer gelopen, dit meer was niet bevroren. We hadden de gehele wandeling een mooi uitzicht op de berg "Fitz Roy" gehad. Eenmaal boven aangekomen kwam de top van "Fitz Roy" volledig uit de wolken wat een mooi gebaar was na deze zware wandeling. "Fitz Roy" is op zich niet zo verschrikkelijk hoog maar wel erg spits waardoor het een uitdaging is voor vele bergbeklimmers van over heel de wereld. Hierna was het weer tijd om terug te wandelen en na vier uur heen was het ook weer vier uur teruglopen. Onze benen wilden niet meer en onze voeten deden pijn (de bekende blaren) maar om half zeven kwamen we dan uiteindelijk aan in "El Chalten". Nog een klein stukje doorlopen, boodschappen doen en op zoek naar slaapmatjes. Nadat we van beide voorzien waren zijn we naar de camping gelopen en gaan koken. Na de pasta, de afwas zijn we gaan slapen. De matjes waren hard maar we hebben heerlijk geslapen.

Kust Patagonie

De kust van Patagonie:

Moeten we hier nog meer over zeggen!