We gaan het de "buitenwereld" vertellen !!!

Het laatste weekend van februari dit jaar hebben we onze ouders en zussen verteld dat wij een jaar willen gaan reizen.

Wij hadden de ouders op vrijdagavond uitgenodigd om te komen gourmetten. Natuurlijk hadden wij ons natuurlijk goed voorbereid op het gesprek. Halverwege de avond hebben wij verteld wat wij van plan waren in 2008 en zoals wij al hadden verwacht viel dit zwaar bij de ouders. Wij kunnen ons goed voorstellen hoe het is om in twee a drie minuten te horen dat je “kinderen” voor langere tijd op reis gaan, het huis verkopen en hun banen “tijdelijk” opzeggen. De reacties liepen nogal uiteen. Het was niet zozeer de reis die wij willen gaan maken dan wel het feit dat zij/wij elkaar ca. een jaar lang niet zien en “spreken”.

Nadat de ouders van de eerste schrik waren bekomen hebben we een kaartje met de route en wat informatie over de te bezoeken landen laten zien. We hebben uitgelegd hoe we het een en ander aan willen pakken en met wat voor vervoersmiddelen wij willen gaan reizen. Gelijktijdig kwamen de vragen. Gelukkig konden we op alle vragen een goed antwoord geven zodat we duidelijk konden maken dat wij er goed over nagedacht hadden. Ondanks dat de ouders erg aan het idee moesten wennen merkten we dat het wel goed zou komen.

De beide zussen en zwagers hebben we het een dag later verteld. Als je zus weet dat beide ouders de vorige avond zijn uitgenodigd om te komen eten en je belt ze de volgende ochtend voor 10:00 uur, weten ze voldoende: ER IS IETS AAN DE HAND !!!

Dat we dit gaan ondernemen was echter ook voor hun een verrassing. Ze vinden het natuurlijk leuk voor ons maar net als bij de ouders vinden ze het erg jammer dat we elkaar een klein jaar niet gaan zien en dat we veel van de ontwikkeling van de beide neefjes niet mee zullen maken. Wij zullen Jasper en Marijn natuurlijk ook gaan missen. Ze kunnen natuurlijk over een paar jaar wel vertellen dat ze een hele avontuurlijke oom en tante hebben die “de hele wereld” hebben gezien.

Onze beslissing brengt ook nogal wat andere consequenties met zich mee zoals het verkopen van het huis en het opzeggen van onze banen. Natuurlijk begrijpen wij dat onze ouders, zussen en omgeving dit een hele stap vinden. Wij hebben ons vooraf goed laten informeren over de voor- en nadelen voordat wij onze keuzes maakten. Als wij hebben uitgelegd dat we hier niet aan kunnen ontkomen omdat we anders onze droom niet kunnen realiseren worden de door ons gemaakte keuzes vaak een stuk begrijpelijker. Inmiddels is iedereen er een beetje aan gewend en dat is maar goed ook want het besluit staat vast.

In juni hebben we beide, bij onze werkgevers, aangegeven dat we er een jaar tussenuit gaan. Patrick heeft aangegeven dat hij zijn ontslag tegen die tijd neemt en Vera heeft onbetaald verlof aangevraagd. Voor beide was dit een lastig gesprek ondanks dat er toch aan beide zijde enthousiast op werd gereageerd. Het gaf natuurlijk twee uiterste reacties: Leuk dat je dit onderneemt ………. en ……….. we hebben een probleem, hoe gaan we dat oplossen???

Het mindere van vertellen dat je “tijdelijk” stop met werken is dat je mee denkt over je opvolger. Met name voor Vera was en is dit lastig omdat zij de vraag heeft weggelegd om na een jaar weer terug te keren bij het bedrijf. Op dit moment is het bedrijf van Vera aan het uitzoeken wat de mogelijkheden zijn om een jaar weg te gaan en wat de consequenties zijn, zowel functiegericht, praktisch als verzekeringstechnisch. In principe heeft het bedrijf toegezegd dat ze terug mag komen.

Dan zijn er natuurlijk ook nog de vrienden aan wie we onze plannen hebben verteld. Aan de vrienden was het eenvoudigste, vrijwel iedereen heeft zeer positief gereageerd. Voor ons zijn deze enthousiaste reacties natuurlijk het leukste. Hiermee hebben we uiteindelijk iedereen van wie wij het belangrijk vonden wij het persoonlijk kunnen vertellen. Eindelijk kunnen we tegen iedereen die het wil weten vertellen wat we van plan zijn ook al hebben ze een “gerucht” gehoord. We hebben dit toch maar anderhalf jaar voor ons gehouden!!!